آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب

۲۷ اردیبهشت ۱۳۹۶

مجله تابلو

بدون دسته بندی


دانلود مجله‌ی تابلو | شماره‌ی ۲۷ | پرونده‌ی ویژه دوازدهمین انتخابات


دانلود مجله‌ی تابلو | شماره‌ی ۲۷ | کیفیت بالا ۴۸ مگابایت
دانلود مجله‌ی تابلو | شماره‌ی ۲۷ | کیفیت متوسط ۲۶ مگابایت
دانلود مجله‌ی تابلو | شماره‌ی ۲۷ | کیفیت پایین ۸ مگابایت

 

 

 

 

سخن سردبیر | حسن سربخشیان

آنچه از انتخابات ریاست جمهوری در ایران در اذهان عموم مردم باقی می‌ماند عمدتا مناظره‌های تلویزیونی و جنجالی است که اوج آن در انتخابات سال ۱۳۸۸ برگزار شد. مناظره‌های تلویزیونی دوازدهمین دوره‌ی انتخابات ریاست جمهوری در حالی روز جمعه ۲۲ اردیبهشت ماه به پایان رسید که هنوز مشخص نیست کفه‌ی ترازو به سمت کدام نامزد سنگینی می‌کند. طرفداران هر کدام از نامزدها خود را برنده می‌نامند، جامعه نیز به دو شقه تقسیم شده و در این میان تشخیص این‌که نتیجه‌ی نهایی روز ۲۹ اردیبهشت چه خواهد شد کاری مشکل است.
همان اتفاقی که در انتخابات اخیر ریاست جمهوری در آمریکا در پی انتخاب دونالد ترامپ باعث بهت رسانه‌ها و صاحب‌نظران امور سیاسی شد که جملگی به انتخاب هیلاری کلینتون اطمینان داشتند و از قسمت‌های پنهان جامعه غافل بودند، این بار می‌تواند در ایران هم اتفاق بیفتد.
هر یک از نامزدهای حاضر در دوازدهمین دور انتخابات ریاست جمهوری در ایران به‌ غیر از حسن روحانی و اسحاق جهانگیری با انتقاد از وضع موجود و لزوم بهبود شرایط فعلی پا به عرصه‌ی رقابت گذاشتند و همگان شاهد بودند که تندترین انتقادهای نامزدهای انتخاباتی از یکدیگر در مناظره‌های تلویزیونی در هفته‌های گذشته با تکیه بر «فساد اقتصادی» مطرح شد و نامزدها با پررنگ‌تر کردن نکات ضعف در عملکرد یکدیگر موفق شدند همه‌ی دستاوردهای انقلاب سال ۵۷ را زیر سوال برده و عملا انتخابات را به زمانی برای محاکمه‌ی تمام آنچه حاصل عملکرد مدیران انقلابی بود بدل کنند. تا جایی که درست یک هفته قبل از روز رای‌گیری مصطفی هاشمی‌طبا در جریان مناظره‌ی سوم با بیان این‌که نامزدهای انتخاباتی سیاه‌نمایی می‌کنند، گفت: «یک فیلم «فروشنده» می‌رود در جشنواره‌های خارجی می‌گویند سیاه‌نمایی کرده ولی در این مناظره‌ها بیشترین سیاه‌نمایی انجام شده است.»
شاید در جواب بگویید همه جای دنیا اینگونه است و مثلا در آمریکا دونالد ترامپ با انتقاد شدید از عملکرد دولت باراک اوباما توانست رییس جمهور این کشور شود. اما نکته‌ی اساسی این‌جاست که در آمریکا دو حزب اصلی سیاسی نزدیک به دو قرن است که در رقابت با هم همیشه فعالند و عمده نامزدهای ریاست جمهوری در این کشور نیز از بین اعضای این دو حزب انتخاب می‌شوند. پس طبیعتا مردم آشنایی بیشتری با دیدگاه‌ها و اهداف هر دو حزب داشته، طرفدار یکی از دو حزب‌اند و یا اصولا با هر دو مخالف‌اند.
اما در مجموعه‌‌‌ای سیاسی بسته‌ای همچون نظام جمهوری اسلامی ایران که اجازه‌ی ورود به دایره‌ی قدرت در ۳۸ سال گذشته تنها در دست عده‌ی محدودی از«خودی‌ها» باقی مانده، انتخابات را چگونه باید ارزیابی کرد؟ آیا خودی‌ها در ایران وابسته به احزاب مشخص هستند؟ پاسخ این سوال منفی است. چرا که تنها نامزد انتخابات اخیر ریاست جمهوری در ایران که نماینده و یا عضو یک حزب است، مصطفی میرسلیم نامزد رسمی حزب موتلفه‌ی اسلامی است و پنج نامزد دیگر عضو احزاب سیاسی در ایران نیستند اما از طرف آن‌ها حمایت می‌شوند. سوال این است مردم ایران چگونه در تنها یک ماه دوره‌ی رسمی تبلیغات انتخاباتی می‌توانند با تمام نظرات و اهداف کاندیداهایی که به طور کلی تا قبل از این در سطح عموم جامعه ناشناخته بودند، آشنا شده و انتخاب خود را انجام دهند؟
احزاب سیاسی فعال در ایران اصولا تنها در چند ماه مانده به انتخابات از کمای طولانی مدت درآمده و جان می‌گیرند و با پایان هر دور انتخاباتی نیز مجددا به دوران سکوت بر می‌گردند و در انتظار انتخابات بعدی می‌مانند.
مطالبات زنان، مشکلات اقلیت‌ها و قومیت‌ها، وضعیت رفاه عمومی و جوانان و لزوم تغییر وضع موجود را می‌توان از جمله مسایلی دانست که هر حزبی باید در این خصوص با ارایه‌ی برنامه‌های مدون و قابل اجرا در جهت جلب آرا مردم باشد. اما در انتخابات دوازدهمین دور ریاست جمهوری می‌توان گفت تنها حسن روحانی با همراهی اسحاق جهانگیری است که با تکیه بر تجربه‌ی چهار سال اداره‌ی دولت مشخصا حرفی برای گفتن دارند و دیگر نامزدها نه تنها راهکاری برای مسایل مختلف ندارند بلکه صرفا با انتقاد از رقیب خود یعنی دولت فعلی وارد رقابت انتخاباتی شده‌اند.
در مقایسه با انتخابات گذشته می‌توان به ورود این رقابت‌ها از عرصه‌ی خیابان‌ها به فضای مجازی اشاره کرد که به تغییر شیوه‌ی مبارزات نیز انجامیده است. همان‌قدر که انتخابات در ایران در دو دهه‌ی گذشته با تکیه بر پوسترهای خیابانی استوار بود امروز بستر دیگری همچون تلگرام و پخش زنده‌ی اینستاگرام این امکان را به کاربران عمدتا جوان‌ترها می‌دهد تا از نظرات و آرا نامزدها آگاهی داشته باشند. جوان‌ترهایی که ظاهرا تنها در چنین روزهایی حضورشان ملموس‌تر است و با فروکش کردن تب انتخاباتی دوباره به فراموشی سپرده خواهند شد.
لزوم تربیت نیروهای جوان و خوش‌فکر با تکیه بر تجربه‌ی دیگر کشورها می‌تواند راهگشای عملی در این خصوص قلمداد شود. زمانی‌ که انقلاب سال ۵۷ در ایران اتفاق افتاد، امانوئل ماکرون فرانسوی در آغاز دومین سال زندگی خود به سر می‌برد. او اکنون در سی و نه سالگی به عنوان جوا‌ن‌ترین رییس جمهور کشور فرانسه انتخاب شده و همین هفته کار خود را به صورت رسمی آغاز کرد. ماکرون که تنها در یک سال گذشته با تاسیس یک حزب سیاسی جدید و با خروج از دولت فرانسه به فعالیت انتخاباتی رو آورد، می‌گوید در جریان مبارزات انتخابات ریاست جمهوری از الگوی باراک اوباما در آمریکا در سال ۲۰۰۸ بهره گرفته بود که با ایده‌ی تغییر آمد و موفق هم شد. سوال مهم این است که زمان اعتماد به نیروی جوان و پرانرژی ایرانی برای اداره‌ی امور سیاسی در کشور چه زمانی فرا خواهد رسید؟
برای بررسی دیدگاه‌های نامزدهای ریاست جمهوری در ایران و همچنین آگاهی از عاقبت روسای جمهور سابق در ایران، شماره‌ی ۲۷ تابلو را با ویژه‌نامه‌ی انتخابات دوازدهمین دوره‌ی ریاست جمهوری منتشر می‌کنیم تا بلکه بتوانیم با ایجاد سوال در زمینه‌های مختلف ذهن جوان ایرانی را به پاره‌ای از مسایل بگشاییم. با توجه به انصراف باقر قالیباف، ترجیح دادیم مطلب کاندیداسنجی با همان ترتیب قبلی منتشر شود تا مقایسه ای بین نظرات چهار نامزد اصلی در کنار هم صورت گیرد.