آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب

۲۳ فروردین ۱۳۹۴

مجله تابلو

اجتماع


فرزندم رنگین‌کمانی‌ است


praye3289edited

نمایی از فیلم تلویزیونی Prayers for Babby

از هر چهار خانواده‌ی آمریکایی، در یک خانواده یک فرد یا همجنس‌گرا است، یا دوجنس‎گرا، یا تراجنسیتی. حتا بیشتر از این تعداد، خانواده‌هایی هستند که فرزندان‌شان درباره‌ی هویت جنسیتی یا گرایش جنسی‌شان مطمئن نیستند. میلیون‌ها نفر یا عضوی از گروه دگرباشان یا همان رنگین‌کمانی‌ها هستند، و یا کودکانی هستند که درباره‌ی گرایش و هویت جنسی‌شان تردید دارند. بیشتر این افراد دوره‌ی نوجوانی را با موفقیت پشت سر می‌گذارند، با همان چالش‌هایی که همه‌ی افراد جوان با آن روبه‌رو هستند؛ ولی تعصبات زندگی را برای بسیاری از آن‌ها بسیار سخت‌تر می‌کند. بعضی‌ از آن‌ها از خانه فرار می‌کنند، و میلیون‌ها نفری که با خانواده زندگی می‌کنند، از ترس این که گرایش جنسی‌شان کشف شود و محبت و حمایت خانواده را از دست بدهند، سکوت می‌کنند. هرروز به تعداد خانواده‌هایی که به دنبال یافتن راه‌هایی برای کمک و حمایت از اعضای رنگین‌کمانی خانواده‌ و کودکان‌شان و دادن حس امنیت به آن‌ها هستند افزوده می‌شود.

خانواده‌ها معمولاً می‌دانند با فرزندان خود چه‌طور رفتار کنند، اما در مورد گروهی که به دلیل قرار گرفتن در اقلیت جنسی «دگرباش» خوانده می‌شوند، رابطه با فرزندان موضوع پیش‌افتاده‌ای نیست. اگر عضوی از اعضای خانواده‌ شما به گروه دگرباشان تعلق دارد، یا نگران دوست، همسر، و یا فرزندتان هستید، ممکن است سؤال‌های زیادی درباره‌ی چه‌گونگی کمک به رنگین‌کمانی‌ها داشته باشید و دوست داشته باشد بدانید که چه‌گونه به آن‌ها احساس امنیت و عشق دهید. در این مطلب، به بعضی از پرسش‌هایی که معمولاً از طرف پدر و مادرها مطرح می‌شوند، پاسخ داده شده است.


اگر فرزندم گرایش یا هویت جنسی‌اش را بر من آشکار کرد، من چه باید بکنم؟

«آشکار کردن» فرآیند پذیرفتن و به دیگران گفتن درباره‌ی گرایش جنسی و یا هویت جنسیتی (دو‌جنس‌گرا، لزبین، گی، یا تراجنسیتی)‌ یک فرد است. ما به عنوان والدین، وقتی فرزندان‌مان تصمیم می‌گیرند که گرایش جنسی یا هویت جنسیتی خودشان را آشکار کنند، فارغ از گرایش و هویت جنسی‌مان، تا جایی که ممکن است باید مهر و محبت‌مان را از آن‌ها دریغ نکنیم. آشکار کردن خود در برابر پدر و مادر کاری بسیار شجاعانه است. وقتی فرزند ما اقدام به آن می‌کند، یعنی شروع به پذیرش خود کرده است و نشانه‌ی این است که او می‌خواهد رابطه‌ای باز و صادقانه با ما داشته باشد.

مهم‌ترین موضوع گوش دادن است، چه وقتی که خیال‌مان راحت می‌شود و چه موقعی که خبری که می‌شنویم شوک‌برانگیز است و ما را غمگین می‌کند. در بسیاری از موارد، فرزندان ما درد دل‌های زیادی دارند. برای این که فرزندان‌مان با ما راحت باشند و بتوانند حرف‌های‌شان را با ما در میان بگذارند، می‌توانیم سؤال‌هایی نظیر «چه مدت است که می‌دانی؟»، «چه‌طور فهمیدی؟»، «چرا حالا به من می‌گویی؟»، «آیا با کسی رابطه داری؟»، و «درباره‌اش چه فکر می‌کنی؟» را از آن‌ها بپرسیم. ما باید به جواب‌های آن‌ها احترام بگذاریم. اگر آن‌ها آماده‌ی پاسخ دادن به برخی سؤال‌ها نباشند، باید صبور باشیم.
وقتی فرزندان‌مان با ما صحبت می‌کنند، زمان انتقاد کردن نیست. اگر خود ما هنوز سردرگم ایم و یا احساسات منفی درباره‌ی گرایش جنسی فرزندن‌مان داریم، بهتر است خویشتن‌داری کنیم، تا وقتی که بتوانیم این باره فکر کنیم. در مکالمات آینده با فرزندان‌مان، می‌توانیم راه‌هایی بیابیم که بتوانیم چالش‌ها و نگرانی‌های‌مان را محترمانه، فکرشده، و با عشق با آن‌ها در میان بگذاریم. این مهم است که متوجه باشیم که ما اولین افرادی نیستیم که فرزندان‌مان خود را بر ما آشکار کرده‌اند. اگر فرزندان‌مان قبل از ما با دوستان‌شان یا دیگر اعضای خانواده در این مورد حرف زده‌اند، ما نباید احساس بدی داشته باشیم.

مهم نیست که ما چه اندازه متعجب و یا نگران می‌شویم، مهم‌ترین هدف این است که در این
مکالمه به فرزندان‌مان احساس امنیت و عشق بدهیم. در نتیجه، بسیار مهم است که به بچه‌های‌مان بگوییم: «دوست‌ات دارم، همیشه دوست‌ات داشته‌ام، و هرچه که بشود، باز هم دوست‌ات خواهم داشت.»

افراد مراحل مختلفی را برای آشکار کردن گرایش یا هویت جنسی‌شان طی می‌کنند. در ابتدا آن‌ها باید هویت‌شان را برای خودشان روشن کنند. بسیاری از آن‌ها نگران اند که احترام و عشق والدین‎شان را از دست بدهند، و به همین دلیل معمولاً اول با دوستان و یا خواهر و برادرشان تمرین می‌کنند، تا به اندازه‌ی کافی برای روبه‌رو شدن با والدین احساس راحتی کنند. مهم نیست که ما چه اندازه متعجب و یا نگران می‌شویم، مهم‌ترین هدف این است که در این مکالمه به فرزندان‌مان احساس امنیت و عشق بدهیم. در نتیجه، بسیار مهم است که به بچه‌های‌مان بگوییم: «دوست‌ات دارم، همیشه دوست‌ات داشته‌ام، و هرچه که بشود، باز هم دوست‌ات خواهم داشت.» خب، یک در آغوش گرفتن طولانی و پر از عشق هم حتماً کمک خواهد کرد.


چه‌گونه به امنیت فرزندم کمک کنم؟

کودکان و بزرگ‌سالان رنگین‌کمانی ممکن است با چالش‌های اجتماعی بسیاری روبه‌رو شوند که بعضی از آن‌ها خطرناک است. امکان دارد چالش‌هایی که با آن روبه‌رو می‌شوند داشتن احساس امنیت را برای آنان بسیار مشکل کند. بچه‌های دوجنس‌گرا ممکن است احتیاج به توجه بیشتری داشته باشند، چون بسیاری از افراد در گروه‌های دگرجنس‌گرا و همجنس‌گرا به اشتباه فکر می‌کنند که دوجنس‌گراها همجنس‌گرایانی هستند که هویت‌شان را نمی‌پذیرند، در حالی که ممکن است مدتی طول بکشد که افراد به طور کامل گرایش جنسی‌شان را درک کنند. این بسیار مهم است که به خاطر داشته باشیم که، دوجنس‌گرایی یک گرایش جنسی واقعی و مستقل است و نه نشانه‌ای از سردرگمی یا گذار از یک گرایش به گرایش دیگر.
bloomington-movie-2099726677edited

نمایی از فیلم Bloomington

بهترین راه برای کمک به این بچه‌ها و بزرگ‌سالان برای این که احساس امنیت کنند و راه زندگی‌شان را پیدا کنند این است که، دنیایی را که آن‌ها در آن زندگی می‌کنند درک کنیم و از آن‌ها حمایت کنیم. آن‎چه در ادامه می‌آید پیشنهادهایی است که به شما، برای کمک به فرزندتان، یاری می‌رساند:

– از آن‌ها بپرسید که بهترین راه کمک کردن به آن‌ها چیست.
– هرگز بدون اجازه‌ی آن‌ها هویت‌شان را برای دیگران آشکار نکنید. اجازه دهید بچه‌ها تصمیم بگیرند کی، کجا، و همراه چه کسی می‌خواهند خود را آشکار کنند.
– ما می‌توانیم از آن‌ها بپرسیم آیا می‌خواهند در روند آشکار کردن به آن‌ها کمک کنیم و به دیگر افراد خانواده و دوستان‌مان بگوییم یا نه. البته ما هیچ‌وقت نباید بدون اجازه‌ی آن‌ها این کار را بکنیم.
– آن‌ها را راه‌نمایی کنیم و به آن‌ها کمک کنیم که درباره‌ی تصمیم‌شان خوب فکر کنند تا از هر خطر غیرضروری پرهیز شود.
– مطمئن شویم که آن‌ها راه‌های رابطه‌ی جنسی امن و استفاده از وسایل پیش‌گیری از بارداری و یا بیماری‌های مقاربتی را خوب می‌دانند.
– درباره‌ی دنیای آن‌ها بیشتر یاد بگیریم، و فرزندان‌مان را برای ارتباطگیری با جامعه‌ی رنگین‌کمانی در دنیای مجازی و واقعی حمایت کنیم.

ما می‌توانیم به داستان‌های آن‌ها گوش دهیم. زمانی را با آن‌ها بگذرانیم. از آن‌ها بپرسیم که آیا با فرد دیگری در گروه‌های دگرباش در ارتباط هستند؟ آیا آن‌ها او را حمایت می‌کنند؟ آیا تا کنون کسی او را آزار و اذیت کرده است؟ ما می‌توانیم درباره‌ی گروه‌های دگرباش از دیگر رنگین‌کمانی‌ها یا دیگر والدین، دوستان، و همسایگان اطلاعات کسب کنیم. همچنین می‌توانیم از منابع قابل اعتماد آن‌لاین و وبسایت‌های سازمان‌های حقوق بشری و حقوق دگرباشان استفاده کنیم. ما می‌توانیم به بچه‌های‌مان کمک کنیم که به مراکز حمایت و آگاهی‌بخشی به رنگین‌کمانی‌ها دسترسی داشته باشند، و با پیدا کردن منابع مناسب، به آن‌ها کمک کنیم که اطلاعات نادرست دریافت نکنند.

در صورتی که در ایران یا کشور دیگری زندگی می‌کنیم که دگرباشی در آن جرم محسوب می‌شود یا از طرف جامعه کاملاً پذیرفته نیست، در مورد خطراتی که آنان را تهدید می‌کند صحبت کنیم و مطمئن شویم راه‌های حفظ امنیت خود و دوستان‌شان را به خوبی می‌شناسند و آن‌ها را رعایت می‌کند.

ما باید از آن‌ها در برابر تبعیض دفاع کنیم. اگر در خارج از ایران زندگی می‌کنیم، به همراه اعضای خانواده، معلمان، مسئولان مدرسه، و متخصصان خدمات درمانی، رهبران دینی، سرویس‌های اجتماعی، که مسئول ایجاد محیط امن برای گروه‌های دگرباش هستند، به دفاع از حقوق فرزندان‌مان بپردازیم و به رهبران سیاسی‌ای رأی دهیم که دگرباشان را می‌پذیرند و مدافع حقوق آن‌ها هستند. در صورتی که در ایران یا کشور دیگری زندگی می‌کنیم که دگرباشی در آن جرم محسوب می‌شود یا از طرف جامعه کاملاً پذیرفته نیست، در مورد خطراتی که آنان را تهدید می‌کند صحبت کنیم و مطمئن شویم راه‌های حفظ امنیت خود و دوستان‌شان را به خوبی می‌شناسند و آن‌ها را رعایت می‌کند.
– ما می‌توانیم از حقوق فرزندان‌مان برای داشتن یک رابطه‌ی عاشقانه حمایت کنیم. بهتر است که شریک جنسی و دوستان فرزندمان را بشناسیم.
– به آن‌ها کمک کنیم که باور کنند زندگی خوبی در آینده خواهند داشت.
– از اهدافی که در زندگی دارند حمایت کنیم، حتا اگر با آن‌چه ما می‌خواهیم متفاوت است.
– بگذاریم بچه‌های‌مان راه خودشان را، به دور از هر گونه فشاری از جانب ما، پیدا کنند.
– به این که فرزندان‌مان می‌توانند رابطه‌ی عاشقانه داشته باشند افتخار کنیم.
– اجازه ندهیم فردی از اعضای خانواده، یا هرکس دیگری، تلاش کند که آن‌ها را تغییر دهد یا به آن‌ها فشار آورد که به جلسات «روان‌کاوی برای تغییر» بروند.
– همیشه به آن‌ها بگوییم که دوست‌شان داریم.


من چه‌طور می‌توانم به فرزند تراجنسی‌ام کمک کنم؟

شادی و شاد زیستن برای بچه‌های تراجنسی، مثل همه‌ی بچه‌ها، از خانه شروع می‌شود. برای ساختن یک فضای امن و محبت‌آمیز در خانه‌، برای بچه‌های تراجنسی باید همان کارهایی را که برای دیگر بچه‌های رنگین‌کمانی انجام می‌دهید انجام دهید. برای این بچه‌ها همچنین مهم است که از آن‌ها پرسیده شود که دوست دارند چه اسمی برای نامیدن آن‌ها به کار رود. عوض شدن اسم فرزندان‌مان و خواندن‌شان به نام جدید ممکن است در ابتدا سخت باشد، ولی به مرور زمان آسان‌تر می‌شود. اگر به زبانی صحبت می‌کنید که ضمایر مؤنث و مذکر در آن به کار برده می‌شود، حتماً از فرزندتان بپرسید دوست دارد به چه ضمیری خوانده شود.

بچه‌های تراجنسی ممکن است برای درمان‌های هورمونی یا جراحی تغییر جنسیت به کمک احتیاج داشته باشند. هردوی این گزینه‌ها اثرات ماندگار دارد. برای همین، بسیار مهم است که به حرف هم‌دیگر به دقت گوش دهید و از متخصصان کمک بگیرید تا بهترین گزینه را برای فرزندتان انتخاب کنید. تغییرات هورمونی فرآیند بلوغ را مختل می‌کند، و به همین دلیل ممکن است این تصمیم برای بچه‌های زیر سن نوجوانی به تأخیر بیافتد.


من چه‌گونه به فرزندی که درباره‌ی گرایش جنسی‌اش مطمئن نیست کمک کنم؟

اولین کاری که ما باید انجام دهیم این است که، بگذاریم فرزندمان بداند که همجنس‌گرا، دوجنس‌گرا، یا تراجنسی بودن ناهنجاری نیست. به آن‌ها بگوییم که هویت جنسی و یا گرایش جنسی یک ویژگی همانند اندازه‌ی قد، رنگ چشم، و یا رنگ پوست‌مان است. فرزندان‌مان ممکن است از ما انتظار یک پاسخ قاطع داشته باشند. بر این حس‌تان که درباره‌ی گرایش جنسی و یا هویت جنسیتی فرزندتان حدس و گمان بزنید غالب شوید. این سؤالی نیست که کسی بتواند پاسخ دهد مگر خود فرد. به فرزندتان کمک کنید که بفهمد که شناخت فردی زمان می‌برد. برای بعضی از افراد ممکن است تمام عمرشان طول بکشد. پس هیچ عجله‌ای نیست.

ما می‌توانیم و باید به بچه‌های‌مان این اطمینان را بدهیم که آن‌ها تنها نیستند. هزاران هزار کودک هستند که درباره‌ی این که چه کسی هستند، چه خواهند شد، و این موضوع چه‌قدر طبیعی است، سؤال دارند. به آن‌ها اطمینان دهید که آن‌ها می‌توانند راحت باشند و زمان کافی دارند، و یادتان نرود به آن‌ها بگویید که هرچه بشود شما آن‌ها را دوست خواهید داشت.


چه‌گونه مواظب خودم باشم و با افکار منفی و نگرانی‌های‌ام کنار بیایم؟

برای خیلی از والدین سخت است که گرایش جنسی یا هویت جنسیتی فرزندشان را بپذیرند. بعضی از ما به گونه‌ای بار آمده‌ایم که فکر می‌کنیم همجنس‌گرا، دوجنس‌گرا، و یا تراجنسی بودن اشتباه و یا حتا گناه است. برای خیلی از ما، سخت است که رؤیاهای‌مان را برای ازدواج فرزندان‌مان با جنس مخالف و یا داشتن نوه رها کنیم. برای خیلی از والدین سخت است که بپذیرند که هیچ کاری نمی‌توانند برای تغییر گرایش جنسی و یا هویت جنسیتی فرزندان‌شان انجام دهند. حتا ممکن است خودمان را سرزنش کنیم و خودمان را عامل گرایش جنسی فرزندان‌مان بدانیم – در حالی که هیچ تحقیقی این نظر را تأیید نمی‌کند.
Weekend-3edited

نمایی از فیلم Weekend

وقتی که فرزندان‌مان خود را آشکار می‌کنند، به دلایل مختلف ممکن است احساس شرم، عصبانیت، سردرگمی، و استیصال کنیم. کارهایی هستند که ما می‌توانیم برای رهایی از احساسات منفی انجام دهیم:

– سعی کنیم این موضوع را درک کنیم که افکار منفی از سمت ما می‌آیند، نه از سمت فرزندان‌مان.
– به اعتقادات، امیدها، و ناامیدی‌هایی که ممکن است باعث این احساسات شوند فکر کنیم.
– به راه‌هایی که می‌توانیم عقاید و یا آرزوهای‌مان را بازسازی کنیم، فکر کنیم.
– به کمک منابع قابل اعتماد، درباره‌ی گرایش جنسی و هویت جنسیتی بیشتر یاد بگیریم.
– با دیگر والدین و یا افراد دیگری که تجربه‌‌ی مشابه دارند، صحبت کنیم.
– از همکیشان‌مان، اگر آن‌ها پذیرنده و حامی دگرباشان هستند، راه‌نمایی بخواهیم، و به خودمان فرصت دهیم.
– خودمان را سرزنش نکنیم.
– تلاش نکنیم فرزندان‌مان را تغییر دهیم و چیزی از آن‌ها بخواهیم که نیستند.

خیلی از پدر و مادران، وقتی از گرایش جنسی و یا هویت جنسیتی فرزندشان آگاه می‌شوند، ممکن است دچار افسردگی شدید شوند. اگر این اتفاق افتاد از متخصصانی که در زمینه‌ی دگرباشان کار می‌کنند، کمک بگیرید. کلید غلبه کردن بر این چالش‌ها عشق است. همان قدر که لازم است به فرزندان‌مان امید و عشق بورزیم، مهم است که به خودمان هم امید و عشق دهیم. می‌گویند عشق کلید تمام قفل‌ها است!