آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب

۱۹ اسفند ۱۳۹۳

حسن سربخشیان

اجتماع


سخن سردبیر


چقدر به ظاهرتان اهمیت می‌دهید؟
لباس یک نفر – در ایران- چه ویژگیهایی باید داشته باشد؟ تا آنجا که می‌دانم ، در ایران مرکز و یا سازمانی نیست که جز به ویژگیهای اسلامی بودن، به نکتۀ دیگری در لباس هم توجه کند. در زمان ما (دهه‌های شصت و هفتاد شمسی) که هیچ وقت در مدارس دربارۀ اهمیتش صحبت نشده بود، اما روپوش همشکل پوشیدن، خصوصا برای دختران اجباری بود و الان هم کم و بیش همین طور است.

در ادارات و سازمانهای دولتی و رسمی که وضع بد‌تر از آن است، هنوز هستند کسانی که پیراهنهای سفیدشان را روی شلوارشان انداخته و با تسبیحی در دست و ریش، قیافۀ مؤمنانه به‌خود می‌گیرند.
همانها که در اوایل انقلاب، کراوات را نشان طاغوت می‌دانستند بعداً مجبور شدند یقه آخوندی را یقۀ دیپلماتیک نام بگذارند تا ظاهرشان در دیدار با هیئتهای خارجی، از طرف مقابل، جدی گرفته شود. پیشتر، جواد ظریف وزیر خارجه در گفتگویی با تلویزیون ایران گفته بود: “در دیپلماسی، ظاهر هم حساب است. زمانی که در نیویورک بودم چون چاره‌ای نداشتیم، یقۀ پیراهن معمولی را همسرم می‌شکافت تا یقه آخوندی شود. روزی که برای اولین بار در سازمان ملل این پیراهن را پوشیدم، دختر وزیر خارجۀ اسبق هند تا من را دید گفت: خوب خیالمان راحت شد تا حالا با این قیافه‌ای که می‌آمدید نشانه بی‌نظمی بود و از امروز با نظم در سازمانهای بین المللی حاضر می‌شوید.”
سالها پیش در ایران، روزی پلیس از ما به عنوان عکاسان و تصویربرداران خبری خواست تا برای پوشش فعالیتشان که برخورد با به اصطلاح “بانوان بد حجاب” بود، به شرق تهران برویم.
بیشتر دستگیرشدگان زنانی بودند که برخی از آنها همراه فرزندانشان برای خرید آمده بودند و احیاناً چند تار مویشان هم دیده می‌شد. مینی‌بوس پلیس، پر می‌شد از بانوان تا به اداره اماکن برده شوند. در این میان بانویی گریه می‌کرد که اگر پایش به اماکن برسد، شوهرش او را طلاق خواهد داد.
****
در شماره یازدهم تلاش داریم به موضوع لباس از منظرهای گوناگون بپردازیم. از طراحان لباس ایرنی و فرنگی گرفته تا عبادوزیهای قم.
خبر دیگری هم برایتان داریم. ماه آینده با یک “ویژه نامۀ زنان” به سراغ شما خواهیم آمد. ویژه نامه‌ای که به بررسی تابو‌ها و مسائل مربوط به زنان خواهد پرداخت. این “ویژه نامه” را هم از دست ندهید.