آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب

۷ اسفند ۱۳۹۳

امین آزاد

اجتماع


حس گس جام جهانی


همراه دانشجویان ایرانی دانشگاه جنوا به تماشای بازی تیم ملی فوتبال ایران و تیم ملی بوسنی در جریان بازیهای جام جهانی برزیل نشستم.

در یک کافه همگی دور هم جمع شدیم تا بازی تیم ملی کشورمان را دنبال کنیم. معمولا عقاید ایرانی های خارج از کشور یک دست نیست و گاه دچار شکافی عمیق است. تفکرات مختلف و گروه های فکری متفاوت هم در شرایط آزاد سیاسی خود را بیشتر نشان می دهد. اما بالاخره فوتبال بهانه ای بود تا همه ما را دوباره کنار هم جمع کند.

قبل از شروع بازی ها فضا بیشتر والیبالی بود تا فوتبالی چرا که ایران توانسته بود برزیل را شکست دهد . گروه تیم ملی فوتبال ایران هم سخت بود خیلی ها هم فکر می کردند ایران در هر سه بازی گل باران می شود .

برای من سال ها بود که فوتبال دیگر مرده بود.( تقریبا از جام جهانی ۹۸ و آن تیم رویایی و دقیقا از جام جهانی سال ۲۰۰۶.

اولین بازی تیم ملی فوتبال ایران در برزیل اما دوباره هیجان دیدن بازیهای تیم ملی را برای من زنده کرد.
<blockquote>پس از مساوی برابر نیجریه حس غروری در ما زنده شده بود همگی با هم و با پرچم ایران در خیابان های شهر با خواندن سرود “ای ایران” شادی می کردیم. خوشحالی ما که برای مردم شهر و توریست ها عجیب بود، آنها از ما می پرسیدند با چند گل نیجریه را برده اید و ما می گفتیم “صفر- صفر” نیجریه را برده ایم!</blockquote>
پس از مساوی برابر نیجریه حس غروری در ما زنده شده بود همگی با هم و با پرچم ایران در خیابان های شهر با خواندن سرود “ای ایران” شادی می کردیم. خوشحالی ما که برای مردم شهر و توریست ها عجیب بود، آنها از ما می پرسیدند با چند گل نیجریه را برده اید و ما می گفتیم “صفر- صفر” نیجریه را برده ایم!

نوبت به بازی آرژانتین رسید با بازی عالی تیم ملی هر لجظه فریاد شادی سر می دادیم تا آنکه آن گل جادویی مسی بازی را به سود آرژانیتن به پایان رساند اما جالب بود که برای اولین بار من حس می کردم که با اینکه نتیجه را واگذار کرده ایم اما انگار پیروز شده ایم چرا که تیم ایران مردانه و با تمام قدرت جنگیده بود . حس تمامی بچه های ایرانی دانشگاه همینگونه بود .افتحاری که چند روزی ما را سر خوش کرده بود و ذهنمان به جای آنکه دنبال درس ها و امتحانات فشرده دانشگاه باشد فکر فوتبال بود .

بازی سوم همه به صعود امید داشتیم اما ایران از بوسنی باخت. شاید بخاطر اینکه از یک دست بودن همچون بازی آرژانتین در بین بازیکنان تیم ایران خبری نبود . به نظر اغلب دوستان دانشجوی من، این بهترین جام جهانی بود که دیده اند. بسیاری کارلوس کی روش و تیمش را تحسین می کردند و خواستار ادامه کار کی روش بودند البته عده ای هم بودند که سازشان با باقی جمع فرق می کرد.

شاید هیچ گاه یادم نرود، حس فوتبال چگونه ما را با تفکرات مختلف در دل غربت به هم نزدیک کرده بود.