آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب

۲۳ آبان ۱۳۹۳

لیلا موری

اجتماع


آزار جنسی در دانشگاههای آمریکا: از کمپین تا قانون


120325-F-VU971-003edited

اما سالویکز، ۲۱ ساله، وقتی تازه سال دوم دانشگاه را آغاز کرده بود مورد تجاوز قرار گرفت. او که دانشجوی هنرهای تصویری در دانشگاه کلمبیا است، هر روز تشکی را که بر روی آن به او تجاوز شده است، با خود به این‌سو و آن‌سوی دانشگاه حمل می‌کند تا در خصوص خشونت جنسی آگاهی‌رسانی کند و نشان دهد چه بار سنگینی را قربانیان تجاوز به دوش می‌کشند. او می‌گوید این تشک را همه جا با خود خواهد برد تا فرد متجاوز یا از دانشگاه اخراج شود یا دانشگاه را‌‌ رها کند.

بر اساس آمار منتشر شده از هر پنج زن، یک نفر در سالهای نخست ورود به دانشگاه مورد خشونت جنسی قرار می‌گیرند ولی ازاین تعداد فقط ۱۳ درصد حادثه را به پلیس یا به مسئولان دانشگاه گزارش می‌د‌هند و در نتیجه متجاوزان که معمولاً با قربانیان آشنایی دارند، به مجازات عملشان نمی‌رسند. بسیاری از این دانشجویان از شرم و یا هراس ترجیح می‌دهند دربارۀ اتفاقی که برایشان افتاده است سکوت کنند. آنها از قضاوت افکارعمومی می‌ترسند؛ از نگاه غالبی که فرد قربانی را به دلیل نوع پوشش و رفتارش مقصر می‌داند و تحریک کنندۀ فرد متجاوز.

خودکشی یک دختر دانشجوی تازه وارد در دانشگاهی در نتردام ایالت ایندیانا بعد از اینکه توسط یکی از بازیکنان فوتبال دانشگاه مورد تجاوز قرار گرفت، موضوع تجاوز و آزار جنسی را به یک بحث عمومی‌تر تبدیل کرد و در سالهای اخیر، این موضوع هر چه بیشتر مورد توجه خانواده‌ها، دانشگاه‌ها، رسانه‌ها و دولت قرار گرفت.

دانشجویان در سراسر کشور کمپینهای را در دانشگاه‌ها و یا آنلاین آغاز کردند و روال برخورد با تجاوز جنسی و رسیدگی به شکایات مرتبط با آن را توسط مسئولان دانشگاه‌ها مورد بررسی و در موارد زیادی مورد انتقاد قرار دادند. بسیاری از این دانشجویان و فعالان مدنی بر این باور بودند که دانشگاه‌ها در پرداختن به موضوع جرایم جنسی فعالانه عمل نمی‌کنند و برخی از آنها برای حفظ آبرو و اسم دانشگاه متبوع‌شان، موارد گزارش شده از تجاوز‌ها را نادیده می‌گیرند و اقدام مناسب را برای تنبیه متجاوزین و حمایت از قربانی صورت نمی‌دهند.

برخی مسئولان دانشگاه‌ها متهم شده‌اند که دانشجویان را از گزارش دادن به پلیس منصرف می‌کنند و دلیل اصلی آن را طولانی بودن روال قانونی و پروسۀ دادگاه عنوان می‌کنند و ادعا دارند که دانشجویان در این مدت در معرض افکار عمومی و رسانه‌ها سلامت و اعتماد به‌نفس‌شان به مخاطره می‌ا‌فتد. درحالی‌که، دلیل اصلی گاهی این است که دانشگاه نمی‌خواهد در طول دورۀ تحقیق و دادگاه، نامش به به عنوان مکانی نا‌امن برای دانشجویان مطرح شود.

اهمیت و گستردگی موضوع آزار و تجاوز جنسی در دانشگاه‌ها که چند سالی‌ است کاخ سفید را نیز با خود درگیر کرده به آغاز کمپینی توسط دولت آمریکا در سپتامبر گذشته منجر شد.

اهمیت و گستردگی موضوع آزار و تجاوز جنسی در دانشگاه‌ها که چند سالی‌ است کاخ سفید را نیز با خود درگیر کرده به آغاز کمپینی توسط دولت آمریکا در سپتامبر گذشته منجر شد. این کارزار که ” برعهده ماست” نام دارد و با هدف مبارزه با تجاوز و خشونت جنسی در دانشگاه‌های آمریکا کارش را آغاز کرده است، قصد دارد که گروه‌ها، سازمان‌ها، و افراد مختلف را در سراسر آمریکا با خود همراه کند تا دربارۀ خشونت و تجاوز جنسی در دانشگاه‌ها اطلاع‌رسانی بیشتری انجام شود.

حضور دولت البته محدود به راه انداختن کارزارهای آگاهی رسانی نبوده است. در سال ۲۰۱۱، دولت گزارش مفصلی را منتشر کرد که بر اساس آن عملکرد بیش از ۵۰ دانشگاه در سراسر کشور به دلیل سوء مدیریت در برخورد با جرایم جنسی مورد سؤال قرار گرفت و تحقیقاتی در این زمینه آغاز شد. نام دانشگاه‌های معروفی مثل دانشگاه هاروارد نیز در لیست این دانشگاه‌ها دیده می‌شد. دولت بسیاری از این دانشگاه‌ها را به دلیل نادیده گرفتن برخی از مفاد قانون مبارزه با تبعیض‌های جنسی که برای اولین بار در سال ۱۹۷۲ در آمریکا تصویب شد، مورد انتقاد قرار دارد. بر اساس این قانون که به ” تایتل IX”معروف است، هر گونه نابرابری جنسیتی در دانشگاه‌ها ممنوع است.

از نتایج گزارش سال ۲۰۱۱ آن بود که وزارت آموزش تدابیری را اتخاد کرد که به موجب آن دانشگاه‌هایی که از بودجۀ عمومی استفاده می‌کنند موظف شده‌اند برنامۀ درسی را ارایه کنند که دانشجویان را بهتر با قوانین مرتبط با برابری جنسی آشنا کند. در این برنامۀ درسی، دانشجویان علاوه بر آشنایی با حقوق فردی و مدنی‌شان، دربارۀ آزار و اذیت و جرایم جنسی همچنین اثرات مواد مخدر و الکل نیز آموزش می‌بینند. مورد آخر به این دلیل در نظر گرفته شده است که بر اساس گزارشات درصد قابل توجهی از دانشجویانی که مورد تجاوز قرار گرفته‌اند تحت تاًثیر الکل ، مواد مخدر و روانگردان‌ها بوده‌اند.

دانشگاه‌ها همچنین موظف شده‌اند که برنامه‌ها، استراتژی‌ها، و سیاست‌هایی را برای جلوگیری از جرایم جنسی طرح و درمورد آنها اطلاع رسانی کنند. همچنین دولت از دانشگاه‌ها خواسته است که بطور مرتب نظرسنجی‌هایی را در سطح دانشگاه انجام دهند ومیزان خشونت جنسی را بررسی کنند. دانشگاه‌هایی که قدمهای لازم را برای مبارزه با جرایم جنسی برندارند، اسامیشان توسط دولت به طورعمومی منتشر می‌شود و امکان دارد کمکهای دولتی‌شان را از دست بدهند.

131edited
قانونگذاران در ایالت کالیفرنیا نیز نخستین قانون مرتبط با جرایم جنسی در دانشگاه‌ها را تصویب کردند که بر اساس آن، افراد باید قبل از هر نوع رابطۀ جنسی رضایت داوطلبانۀ طرف مقابلشان را کسب کنند. این قانون که به ” بله یعنی بله” معروف شده است و توسط فرماندار کالیفرنیا در سپتامبر گذشته ابلاغ شد، تاکید دارد که افراد در حالت خواب‌، مست، و یا بی‌هوش نمی‌توانند داوطلبانه به رابطۀ جنسی رضایت بدهند. در نتیجه، هر نوع رابطۀ جنسی با این افراد ممکن است تجاوز محسوب شود. این قانون همچنین همه دانشگاه‌ها را موظف کرده است که تدابیری برای جلوگیری از خشونت و آزار و اذیت جنسی بیندیشند و برنامه‌های خود را برای کمک به افراد قربانی این جرایم اعلام کنند. این قانون که به درخواست گروه‌های فعال حقوق زنان و قربانیان تجاوز تصویب شده است، با مخالفتهایی نیز همراه بوده است. مخالفان بر این اعتقادند که از آنجایی که بسیاری از روابط جنسی دانشجویان در مهمانی‌ها و یا بار‌ها تحت تاّثیر الکل اتفاق می‌فتد، بسیار سخت خواهد بود که بتوان رضایت داوطلبانه را به طور دقیق تعریف کرد. رسیدن به یک تعریف ثابت و مشترک از رضایت از آنجایی‌ که هر دانشگاه سیاستهای خاص خود را تنظیم می‌کند نیز به گفتۀ منتقدین مشکلاتی را با خود به همراه خواهد داشت و شبهه‌هایی را در خصوص اجرایی شدن این قانون ایجاد کرده است.

از سویی دیگر گروهی از حقوقدان‌ها، برخی اقدامات دانشگاه‌ها را افراطی و بدون در نظر گرفتن حقوق شهروندی فرد متجاوز می‌دانند. اخیراً گروهی از اساتید حقوق دانشگاه هاروارد، به سیاست‌هایی که به تازگی توسط این دانشگاه برای مقابله با جرایم جنسی تنظیم شده است انتقاد کرده‌اند. این حقوقدان‌ها بر این اعتقادند که قوانین دانشگاه، امکان هر گونه دفاع در دادگاهی عادلانه را از فرد متهم به تجاوز می‌گیرد. از نظر آنها مبارزه با تجاوز باید در اولویت باشد ولی نه به این هزینه که افراد از حقوق اولیۀ شهروندی‌شان محروم شوند و دانشگاه آنها را بدون آنکه امکان دسترسی به دفاع عادلانه داشته باشند، زندانی و یا اخراج کند.

قربانیان تجاوز، مقصر نیستند و نباید در مظان اتهام قرار بگیرند. فارغ از اینکه یک زن چه پوشیده است، یا درچه مکانی است و یا اینکه مست است یا هوشیار، هیچ مردی این اجازه را ندارد که پس از شنیدن کلمۀ نه، قدم دیگری بردارد. “نه ” به معنی “نه” است.

گستردگی کمپین‌ها و قوانین مرتبط با آزار و جرایم جنسیتی در دانشگاه‌ها نشان از اهمیت موضوع و ارادۀ عمومی برای مبارزه با پدیدۀ تجاوز در آمریکا دارد. اگر چه همۀ دانشگاه‌ها لزوماً قوانین یکسان و یا رویکرد مشترکی برای مبارزه با این جرایم ندارند ولی نقشی که قوانین دولتی و کارزارهای غیر دولتی در ترغیب دانشگاه‌ها برای جدی‌تر گرفتن آزار و اذیت جنسی بازی کرده‌اند، نشان از افق روشنی درکاهش این جرایم حداقل در محیط‌های دانشگاهی دارد. شاید یکی از مهم‌ترین دستاوردهای این اقدامات، جا انداختن این باور باشد که قربانیان تجاوز، مقصر نیستند و نباید در مظان اتهام قرار بگیرند. فارغ از اینکه یک زن چه پوشیده است، یا درچه مکانی است و یا اینکه مست است یا هوشیار، هیچ مردی این اجازه را ندارد که پس از شنیدن کلمۀ نه، قدم دیگری بردارد. “نه ” به معنی “نه” است.

تغییراتی که این روز‌ها دانشگاه‌های آمریکا شاهد آن است، این امید را می‌دهد که شاید در آینده‌ای نزدیک امثال اما سالویکز برای رسیدن به عدالتی که از آن محروم شده‌اند، محبور نباشند هر روز بار فاجعه‌ای را که بر آنها رفته است را در کلاسهای درس به دوش بکشند.