آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب

۲۸ خرداد ۱۳۹۳

ناصر دادخواه

اجتماع


کی‌روش، کفاشیان و همۀ فوتبال ملی ایران


2373980_big-lnd
کارلوس کی‌روش می‌ماند یا می‌رود؟ این بزرگترین پرسش پیش‌روی فوتبال ایران است. پرسشی که اگر پاسخش با علی کفاشیان باشد می‌گوید:«پول نداریم و از نظر ما با این شرایط امکان ادامه همکاری نیست!»

همه چیز خیلی ساده است. کفاشیان و کی‌روش به ته خط رسیده اند. چند ماهی است که دیگر هیچ ارتباط سازنده‌ای بین این دو نیست. دعوا درست از سر قصه لباس‌ بازیکنان شروع شد. جایی که مربی پرتغالی و دو شریک دیگرش در فدراسیون فوتبال شرایطی ویژه برای این قرارداد داشتند اما کفاشیان با همراهیِ عباس ترابیان وارد ماجرا شد و خودش این قرارداد را امضا کرد. همین امضا سبب شد تا کارلوس به خواست صد و پنجاه هزار دلاری اش نرسد و این شروع دعواها بود، دعواهایی که تا رختکن تیم ملی در پایان موفقیت برابر نیجریه ادامه داشت و این دو در حضور معاون وزیر حتی با هم دست هم ندادند.
کارلوس برای ماندن در ایران پیشنهادی نزدیک به دو میلیون یورو برای هر سال دارد و این رقم بدون پاداش‌های درخواستی است. او رقمی مشابه هم برای دستیارانش می‌خواهد. چیزی که سبب می‌شود تا فدراسیون مجبور باشد برای هر سال همکاری با این گروه رقمی نزدیک به شانزده میلیارد تومان هزینه کند، هزینه‌ای که کفاشیان پذیرش آن را غیر ممکن می داند. اما مشکل اصلی این دو پول قرارداد یا هزینه‌های جانبی اش نیست. کفاشیان می خواهد تغییراتی در فدراسیون ایجاد کند. وزارت ورزش در نگاهی کلان‌تر می خواهد کفاشیان را بعد از جام جهانی مدیریت کند اما توان برخورد با او را ندارد، پس تنها راهش تعامل با اوست. به همین دلیل وزیر از او خواسته تا تغییراتی کلیدی در بعضی از پست‌ها داشته باشد. تغییر کلیدی پست دبیرکل مهمترین اتفاق است. نبی و کفاشیان هم این روزها به شدت از هم فاصله گرفتند هرچند اگر نبی بگوید:« نه بابا فقط یک مقدار فشار کار است. من مدام با تیم ملی بودم و حاجی را کمتر دیدم. اختلاف سلیقه که همیشه هست. البته من خیلی دوست دارم کی‌روش را نگه داریم. حاجی هم دارد تلاش می کند شرایط مالی طوری شود که بتوانیم او را نگه داریم.»

کارلوس اما خیلی خوشبین نیست. شرایط کاری در ایران برای او خوب است بخصوص اگر قرارداد جدیدش امضا شود اما او خیلی هم بی‌مشتری نیست. همین حالا پیشنهادهایی از قطر، الجزایر و آفریقای جنوبی دارد. اولویت اولش اما ایران است چون هیچ جا شرایط کاری بهتری از ایران ندارد.

کارلوس اما خیلی خوشبین نیست. شرایط کاری در ایران برای او خوب است بخصوص اگر قرارداد جدیدش امضا شود اما او خیلی هم بی‌مشتری نیست. همین حالا پیشنهادهایی از قطر، الجزایر و آفریقای جنوبی دارد. اولویت اولش اما ایران است چون هیچ جا شرایط کاری بهتری از ایران ندارد. او اینجا تقریبا همه‌کارۀ فوتبال است و این اتفاقی است که سبب شده تا کفاشیان بخواهد تغییراتی ایجاد کند. رئیس در این باره می گوید:« بالاخره اگر شرایط مالی فراهم شود و بخواهیم قرارداد را تمدید کنیم ، خیلی از موقعیت‌ها باید تغییر کنند. هم او شرایط جدیدی دارد و هم ما. من هم به عنوان رئیس فدراسیون می‌دانم چطور مجموعه ام را اداره کنم. این را یک بار در سفرمان به استرالیا به کارلوس گفتم. من نمی‌توانم همه تیم‌های ملی‌مان راتعطیل کنم و فقط به تیم اصلی برسم. البته درک این مطلب برای او سخت بود و قبولش نداشت اما من به شیوه خودم تصمیم می‌گیرم.»
سفر به استرالیا، این سفر دو نفره و مذاکرات آنجاست که این دو را خیلی از هم دور کرده کفاشیان پیشتر و غیر رسمی گفته بود با رفتارهای کی‌روش و دعواهایی که سر لباس‌ها راه انداخته ، کاری کرده که آبروی فدراسیون برود درحالی که پول در اختیارش بوده و دعوای او با برند تولیدکننده لباس سر کیفیت نبوده، سر سهمی بوده که باید به مربی می‌رسیده است. این همان نکته ای است که وزیر ورزش یعنی محمود گودرزی را به شدت دلخور کرده. گودرزی که خودش را یک ورزشی می داند و به شدت اعتقاد دارد مربی های وطنی می توانند تیم ملی را اداره کنند و در این بی پولی نیاز به هزینه سالانه شانزده میلیارد تومانی نیست.
او گزینه مورد نظرش را هم دارد یعنی حسین فرکی. یک مربی تحصیل کرده و اخلاقگرا که به شدت با الگوهای وزیر و ایده آل های او همخوانی دارد. مردی که بی شک در میان اهالی فوتبال ایران هم این روزها در صدر اولویت برای گزینه‌های ایرانی مربیگری تیم ملی است. مردی که گفته می‌شود کفاشیان و وزیر در دیدار با او در بیمارستان، در این مورد هم گپ زده اند. اگرچه این اتفاقات خیلی جدی پیش نرفته است.

کی‌روش اما به رغم اینکه کار در ایران را با سالی صد روز حضور فیزیکی و زندگی دائم در دبی و ترانسفرهای طولانی، دوست دارد اما حاضر نیست به هیچ قیمتی شرایطش را تغییر دهد. بخصوص که او می داند هر بار این فشار افکار عمومی است که در نهایت پیروزی را به نفع مربی پرتغالی ثبت می‌کند.

کی‌روش اما به رغم اینکه کار در ایران را با سالی صد روز حضور فیزیکی و زندگی دائم در دبی و ترانسفرهای طولانی، دوست دارد اما حاضر نیست به هیچ قیمتی شرایطش را تغییر دهد. بخصوص که او می داند هر بار این فشار افکار عمومی است که در نهایت پیروزی را به نفع مربی پرتغالی ثبت می‌کند. او البته ضرب‌العجلی برای فوتبال ایران تعیین کرده بود که در پایانش باید قرارداد مربی را فسخ شده تلقی می‌کردند. اینکه تا قبل از بازی با نیجریه به او بگویند قرار است بماند یا نه. کفاشیان اما تیزهوشانه قبل از پایان ضرب‌العجل به سرمربی گفت از تهران خبر رسیده بعد از بازی‌ها قرار است نتیجه نهایی به اطلاعش برسد و دولت در حال بررسی شرایط اوست.
این جمله وقتی کارلوس را یاد شب بدرقه انداخت کمی امیدوارش کرد. جایی که سرمربی در اتاقی دربسته با برادر رئیس جمهور یعنی حسین فریدون گفت و گو کرد و این مقام عالیرتبه دولتی از ماندن او در ایران سخن گفت و اینکه دولت برای تیم ملی فوتبالش برنامه‌هایی ویژه دارد، اینکه پیراهن تیم ملی باید نماد اتحاد ملی شود، اینکه دولت هر طور هست شرایط را تسهیل می کند.
پس از این در بین اهالی فوتبال این طور پیچید که دولت خواهان تمدید قرارداد با کی‌روش است و به همین دلیل هم بود که حسین فریدون دو بار به دیدار تیم ملی آمد و با مسئولان جلسه گذاشت. نتیجه مساوی برابر نیجریه همانی بود که دولت نیاز داشت. یک نتیجه خوب در روزهای همزمان با سالگرد پیروزی دولت. حالا حتی یک شکست سرافرازانه برابر آرژانتین و بوسنی هم می‌تواند دولت را به خواسته‌اش برساند. اینکه تیم ملی در برزیل توانسته عاملی باشد برای اجتماعی پنج هزار نفرۀ ایرانیانی از سراسر دنیا که پرچم غالب‌شان پرچم جمهوری اسلامی است و پیراهن تنشان همین لباس‌های آل اشپرت جنجالی، یعنی تحقق شعار اعتدال، هر آنچه دولت می‌خواسته. این نتیجه آنقدر راضی‌کننده بود که رئیس جمهور حسن روحانی در رفتاری ساختارشکنانه- برای یک روحانی- با لباس تیم ملی عکسی را منتشر کند.

نیمکت

رابطه علی کفاشیان و کارلوس کی‌روش خوب نیست و هیچ کدام هم اصراری برای پنهان کردن این دلخوری ندارند. می‌گویند به صورت حرفه‌ای به هم احترام می‌گذارند تا جام جهانی تمام شود اما برای بعدش باید از نو حرف بزنند.

پس آنها می خواهند کی‌روش را نگه دارند؟ این چیزی است که علی کفاشیان می‌گوید:”این آقای (ح-ف) که می‌گویید آقای دکتر فریدون هستند. ایشان در دیدارها گفتند از فدراسیون و از فوتبال حمایت می‌شود. ایشان و دولت محترم خیلی به ما لطف دارند اما نه دستوری صادر شد و نه ضرب العجلی. ما خودمان هم کارلوس را اولویت اول‌مان می‌دانیم ولی به شرطی که بتوانیم در مذاکرات با هم به توافق نهایی برسیم و دست مان هم برای پرداخت هزینه هایش باز باشد.”
رابطه علی کفاشیان و کارلوس کی‌روش خوب نیست و هیچ کدام هم اصراری برای پنهان کردن این دلخوری ندارند. می‌گویند به صورت حرفه‌ای به هم احترام می‌گذارند تا جام جهانی تمام شود اما برای بعدش باید از نو حرف بزنند. کفاشیان در این باره می‌گوید::بالاخره ما درباره اش حرف می‌زنیم. بگذارید بازی‌ها تمام شود، حرف می‌زنیم و به نتیجه‌ای می رسیم. بالاخره تیم ملی را که نمی‌توانیم به امان خدا ول کنیم.”
او وقتی با خبرنگارانی که مدام این سئوال را می پرسند روبرو می شود، می زند به فاز خنده‌های محبوبش:” بالاخره حالا اگر کی‌روش نخواست بماند باید یک کاری بکنیم. اصلا می روم کاپلو را می آورم( می خندد) من کاپلو را بیشتر از همه مربی های دنیا دوست دارم. خیلی خوب است. اتفاقا یک بار هم به او پیشنهاد دادم اما نمی دانم چرا از من خوشش نیامد و گفت نمی آید!»