آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب

۲۲ خرداد ۱۳۹۳

سپنتا پرهام

اجتماع


فدراسیون ضعیف، نیمکت ترسان


badge_2edited

فضای مدیریتی در ایران خاصه در فوتبال به گونه‌ای است که باید برای توفیق در نتیجه گیری، علاوه بر ایجاد زیرساخت و سلسله مراتب سیستماتیک، جسارت و ثبات در رأی ویژه‌ای برای به ثمر رساندن اهداف داشت. برای بررسی این مساًله می‌شود نگاهی به دورۀ ریاست فدراسیون محمد دادکان و محسن صفایی فراهانی داشت.

صفایی فراهانی با وجود سابقهٔ مدیریت ویژه و مؤفقی که در بخش صنعتی و نیروگاهی کشور داشت به خاطر عدم قاطعیت راًی و ثبات نظر با وجود متحول کردن فدراسیون فوتبال نتوانست به اندازهٔ محمد دادکان که تنها در دنیای فوتبال حضور داشت مؤفق باشد. به طور مثال می‌شود به برکناری ایویچ به فاصلۀ کمتر از یک ماه تا جام جهانی اشاره کرد یا عدم قاطعیت در برخورد با ‌ای اف سی به خاطر سیدبندی ناعادلانه در مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲. اما محمد دادکان دایرهٔ نفوذش به گونه‌ای بود که حتی در‌ای اف سی در موارد جزئی مثل قضاوت داور غیر عربی در بازی تیم‌های ایران با تیم‌های کشورهای عربی قانون نانوشته‌ای وضع کرد. یا بعد از حضور برانکو در تیم ملی پشتیبانی بی‌نظیری تا برگزاری جام جهانی از او داشت.
نیمکت

در دورهٔ فعلی و ریاست علی کفاشیان نه از قاطعیت رأی خبری هست و نه از رفتار سیستماتیک نشانی. این را می‌شود از مجمع الجزایری که در این چند ساله در فداراسیون به وجود آمده به طور واضح و روشن درک کرد. کفاشیان حتی حاضر نیست مسئولیت تصمیمات سازمان لیگ مبنی بر جلو انداختن یا عقب انداختن لیگ را بر عهده بگیرد و مدام آن را بر گردن سرمربی تیم ملی یا رییس سازمان لیگ می‌اندازد تا از پاسخگویی گریخته باشد. جدا از آن، فدراسیون نتوانسته بازی ملی مناسبی در روزهای فیفا برای تیم ملی دست و پا کند یا اگر هم توانسته به خاطر نبود برنامه ریزی درست لیگ و عدم آمادگی ملی پوشان، سرمربی تیم ملی، بازی کردن با تیم‌های قدرتمند را وتو کرده. در واقع رفتار سهل انگارانه و بینا بینی و غیر قاطع آقای رییس فقط باعث برگزاری بی‌کیفیت و نامناسب لیگ شده که قرار است شصت تا هفتاد درصد ترکیب تیم ملی را در جام جهانی تشکیل دهد. و البته نتوانسته با این گل آلود کردن آب، ماهی خودش را بگیرد. یعنی در گپ‌ها و تعطیلی‌های لیگ، بازیکنان در اردوی تیم ملی نبودند بلکه باز هم در باشگاه‌ها مشغول فیزیوتراپی و درمان بودند. چون فشردگی لیگ بازیکنان را فرسوده کرده بود.
اردوی آفریقای جنوبی از شاخص‌ترین نمونه‌های مدیریت کفاشیان بر فدراسیون فوتبال ایران است. حضوری که احساس نمی‌شود. انگار روح سرگردانی باشد در فدراسیون فوتبال.

کی روش از ابتدای حضور در ایران به وضعیت آمادگی بازیکنان باشگاهی ایران ایرادات زیادی داشت به خصوص در فاز جسمانی و بدنی. توجه ویژۀ او به بازیکنان دورگه و تشویق آنان برای بازی در تیم ملی به همین موضوع بر می‌گردد.

تصویر ماندگاری هست از حل اختلاف کی روش و سازمان لیگ که سوسک‌ها به خاطر سم پاشی بیرون زده‌اند و زیر پای رییس ده تا ده تا جان داده‌اند و یک جعبه شیرینی‌تر روی میز تاج و کی روش گذاشته‌اند تا دهان شیرین کنند و ماچ و بوسه بدهند و حل اختلاف شود. آقای رییس در این لحظات فقط می‌خندد. انتظاری هم برای یاری تیم ملی در مسیر جام جهانی نمی‌شود داشت.
کی روش از ابتدای حضور در ایران به وضعیت آمادگی بازیکنان باشگاهی ایران ایرادات زیادی داشت به خصوص در فاز جسمانی و بدنی. توجه ویژۀ او به بازیکنان دورگه و تشویق آنان برای بازی در تیم ملی به همین موضوع بر می‌گردد.
او فصل پیش در راه رسیدن به جام جهانی این‌گونه نگرانی خود را نشان نمی‌داد اما گویا در فصل جاری نگرانی‌های او هم افزایش یافته است. البته در این عدم آمادگی و اطمینان، خود او هم بی‌تقصیر نیست. او با تصمیمات متناقض در مقاطع مختلف، مشکلاتی را به وجود آورد. از یک طرف به استراحت حداقل سه هفته‌ای بازیکنان ملی بعد از جام جهانی اعتقاد داشت و از طرفی با تعویق لیگ مخالف بود. لیگ‌های مختلف جهان از هیجده تیمی تا بیست تیمی در میانه‌های شهریور شروع می‌شوند. اما لیگ شانزده تیمی ایران در اوایل مرداد آغاز شد. این موضوع باعث شد بازیکنانی که در مقدماتی جام جهانی در تیم ملی حضور داشتند بدنسازی درستی نداشته باشند و با فرم سال پیش خود فاصلهٔ زیادی داشته باشند و این ناتوانی در بازیکنانی مثل خسرو حیدری، بیک‌زاده، آندو تیموریان، نکونام، پژمان منتظری به خصوص در بازی با گینه مشهود و پیدا بود.
در این مسیر تیم ملی بازی‌های دوستانهٔ مناسبی هم نداشته یا به قول عامیانه تنه‌اش به تنهٔ بزرگتر‌ها نخورده و این می‌تواند نقطه ضعف بزرگی برای تیم ملی در جام جهانی باشد. تنها راه باقی مانده برگزاری اردوی متمرکز و طولانی قبل از جام جهانی است که کی روش آن را در آفریقای جنوبی(و اتریش) تدارک دید. این اردو(آفریقای جنوبی) با تمام ضعف‌هایی که داشت مثل عدم حضور لژیونر‌ها تنها راه امید برای تیم ملی ایران بود. کی روش به عنوان یک مربی کاربلد و تراز اول پا به تیم ملی گذاشته و باید تیم ملی را به سطحی از آمادگی به خصوص به لحاظ بدنی برساند که ایرانیان و فدراسیون فکر نکنند وقت و پولش را بابت او هدر داده‌اند.