آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب

۲۲ خرداد ۱۳۹۳

بهرام میلانی

اجتماع


ستاره باش عزیزم


بررسی نفر به نفر بازیکنان ایران در جام جهانی


ماچ ماچ دنیل

دنیل
دنیل داوری یکی از محبوب ترین‌های تیم ملی است و بانوان عاشق فوتبال به آن دو دلبری که در یک عکس تبلیغاتی صورت دنیل را ماچ می‌کردند، حسادت می‌کنند.
او وارث دروازهٔ تیم ملی ایران است. مثل آنهایی که عمو بزرگی دارند و عموبزرگ وارثی ندارد یا فرزندانش را از ارث محروم کرده و از لج آنها اموالش را به پسر برادرزاده می‌دهد تا خوشبخت‌اش کند. داوری فارسی نمی‌دانست و یک روز مدیر برنامه‌اش با او تماس گرفت و گفت می‌توانی در جام جهانی بازی کنی؟ (البته نه برای آلمان.) داوری که از ایرانی بودن فقط فامیل را به واسطهٔ پدر ایرانی‌اش دارد می‌تواند نشان دهد چقدر طرفدار خوشبختی است. خوشبختی ایران و خودش. دنیل برای قهرمان شدن در جام جهانی همه چیز دارد، تجربه بوندس لیگایی وهوش لهستانی. بیایید دعا کنیم او هیچ گل بدی نخورد.

جایی برای مؤدب‌ها نیست

حیدری

خسرو حیدری دفاع راست خواهد بود. گفته‌اند از استعداد‌های دیده نشده‌ای است که در جام جهانی دیده خواهد شد.

بیت آشور و ماهینی گزینه‌هایی هستند که پشت سرش ایستادند تا اگر آقای مستعد خودی نشان نداد جایش را بگیرند. حیدری یکی از گران‌ترین بازیکن‌های لیگ ایران است و توانایی بازی در هافبک راست را هم دارد اما با وجود دژاگه و جهان بخش، شانس چندانی برای بازی در این پست نخواهد داشت. هر طور شده باید از پس دی ماریا و آگوئرو بربیاید. او مثل رفیق هیچ‌وقت پیرنشو‌اش حسین کعبی با فنون رزمی آشنا نیست و ماًخوذ به حیا‌تر از آن است که با لگد ابروی ستاره‌های تیم حریف را کوتاه کند؛ در اینجا اما شاید لازم باشد از آن کار‌ها هم بکند.

کچل بی‌رحم؛ سیدجلال

کچل
سیدجلال حسینی آدم دقیقی است. هم در قراردادهایی که تنظیم می‌کند از خیر پول نوشابه و ماست و زیتون پرورده نمی‌گذرد و هم مسئولیت‌هایش را به دقت انجام می‌دهد. سریع است، زیاد می‌دود و فقط اگر گرفتار مهاجم خیلی قدبلند و بلند زنی نشود اشتباهی نخواهد کرد. سال خوبی را پشت سر گذاشته و همراه بنگر بهترین زوج دفاعی لیگ بوده‌اند. بار‌ها برای کاشت مو اقدام کرده و این اواخر توانسته به موفقیت‌هایی برسد. خیلی کمرنگ البته. جای امیدواری خواهد بود همانقدر که سرش به مو حساسیت دارد خودش هم به مهاجمان حریف حساسیت داشته باشد… که دارد. سیدجلال که کم اشتباه و جدی است، در همه روزهای آماده سازی قیافه ستاره‌های گروه را جلوی چشمش مجسم می‌کند. همه‌شان مودارند و سید از پرپشت‌ها متنفر است!

خوزی دوست داریم

پژمان
پژمان منتظری جنوبی خوش سرو زبانی است که زیاد می‌خندد و کسی گریه‌اش را ندیده. توانایی بازی‌سازی و حمل توپ را دارد و می‌تواند به هافبک دفاعی کمک کند. او می‌تواند در دفاع راست هم (مثل چند بازی آخر مرحلهٔ مقدماتی) بازی کند. ضعف او بر می‌گردد به بازی مستقیم و مهاجمان فیزیکی. در بازی با گینه خیلی خوب نبود و حضور چندماهه در فوتبال قطر کار خودش را کرده بود. سلطان سوپرمارکت داری اهواز باید همانی باشد که قبلاً بود. باهوش و پا به توپ و توپ گیر و با معرفت. گاهی باید جور بقیه را هم بکشد. پژمان در اینجاهم دارد توی سر خودش می‌کند که در درجه اول یک مدافع است نه بازیکنی که حمل توپ و بازی سازی کند. ما روی هوش او حساب کرده‌ایم و اینکه دوست ندارد هیچ‌کس گریه‌اش را ببیند.

هاشم و مهرداد؛ معمای چپ

بیک زاده
هاشم بیک‌زاده می‌تواند دیگر قسمتی از جوک‌ها و لطیفه‌ها نباشد و چندسال بعد قسمتی از یادآوری‌های خوش آیند ایرانیان باشد. اگر روزش باشد بعید نیست سر مسی را هم بکوبد به تاق و حتی زابالتا هم از زمین خودشان بیرون نیاید تا هاشم پشت سرش را اتوبان کند. فیزیک فوق العاده‌ای دارد ، زیاد هم می‌دود اما گاهی دوندگی‌اش بی‌فایده است و فقط خودش را خسته می‌کند. روزهای سختی برای او خواهد آمد توی فوتبال امروزی که دور دورِ وینگرهاست و آنها نقش زیادی در فوتبال مدرن دارند. اگر در بازی گم نشود ، می‌شود رویش حساب کرد. بیگ‌زاده برای جام جهانی رقیب سرسختی به نام مهرداد پولادی دارد که اگر مصدوم نمی‌شد، هاشم اینقدر سرزبان‌ها نمی‌افتاد. پولادی که دفاع چپ فیکس کی روش بوده در اردو‌ها آماده نشان داده و چه بسا نبرد هاشم و مسی هیچ وقت اتفاق نیفتد.

رهبر ما، طفل ۳۴ ساله ایست

نکو
نکونام عجیب‌ترین فوتبالیست تاریخ ایران است. امروز برادر شماست و فردا شغاد. که کمر به قتلتان می‌بندد. افشاگری می‌کند و خودش را از مسئولیت شکست‌ها دور نگه می‌دارد. او با اینکه فرم روزهای گذشته‌اش را ندارد و با کویتی‌ها بسته ولی نمی‌شود روی تجربهٔ بین المللی‌اش حساب نکرد. او قدرت کاپیتانی را هم دارد و می‌تواند مؤثر باشد. اگر بیشتر بدود و سریع‌تر باشد و از الان فکر آن نباشد که بعد از شکست، توپ را در زمین چه کسی بیندازد. نکونام باید رنگ کاپیتانی در تیم ملی را به شکل عابدزاده ای‌اش برگرداند. جایی که توپ آرام می‌گیرد. او در ظاهر بازیکن موثری نیست اما استقلال را بعد از جدایی او ببینید. نکو، مسن است اما با انرژی یک جوان در زمین سر بقیه داد می‌زند. دادهایی که کی‌روش دوستشان دارد

یکه سوار

دژاکه
اشکان دژاگه از معدود بازیکنانی است که کی روش ترسی از میزان آمادگی‌اش ندارد. شاگرد زرنگ کلاس است و با اینکه تیمش در لیگ بر‌تر انگلیس به دستهٔ پایین‌تر سقوط کرد در هفته‌های پایانی می‌درخشید و گل‌های مهم و زیبایی می‌زد. وظیفه‌شناس است و تجربه‌اش باعث می‌شود وقت پرس شدن هول نشود و حرکت احمقانه‌ای نکند. در آلمان، فوتبال را شیر فهم شده و از نمایش‌های جهان سومی خبری نخواهد بود. نیازی به دیده شدن ندارد ولی یک عملکرد فوق العاده می‌تواند بفرستدش آن بالا‌ها. اشکان همین حالا هم یکی از بهترین‌های تاریخ ماست اما برای اینکه در ذهن ما بماند باید در اینجاهم یکی از آن شمه‌های لیگ برتری‌اش را نشان بدهد. او یکی از امیدهای ما برای گلزنی است.

ژنرال آندو

آندو
اگر آرنج پرت نکند، به ریتم بازی وفادار بماند و گاهی تخریب را با خطا کردن اشتباه نگیرد می‌تواند از کارت‌های برندهٔ کی روش در جام جهانی باشد. آندو تیموریان بازیکن مورد علاقهٔ انگلیسی‌ها که اگر ویار پول نداشت هنوز هم می‌توانست در آنجا بازی کند از کم نظیر‌ترین فوتبالیست‌های تاریخ ایران است. سرعت و فیزیک ذاتی خوبی دارد و تکنیک خوبی نسبت به اینکه هافبک دفاعی است و شاید تنها مشکل‌اش این است که گاهی به فکر نمایش می‌افتد تا فوتبال بازی کردن. در بیرون از زمین رام است و درون آن مثل کشتی گیر‌ها رفتار می‌کند. به حرف کسی هم گوش نمی‌دهد. با توجه به علاقۀ آندو به خطا بعید نیست که او در بازی سوم، عضو تیم ملی نباشد و جایش را به بازیکنی مثل رضا حقیقی بدهد.

روی اعصاب نباش مسعود

شجاعی
مسعود شجاعی چهرهٔ مورد انتقادی است که تنها مزیت‌اش به بازیکنان لیگ برتری، لژیونری کمرنگ و لعاب و حضور در تیم دسته یکی لاسپالماس اسپانیا است. او با روزهایی که توانست با توصیۀ یکی از دوستانش به اوساسونا برود فاصلهٔ زیادی دارد. همه او را با دریبل‌های کشویی و حرارت جنوبی که در سایپا شکوفا شد و مورد توجه اماراتی‌ها قرار گرفت به یاد می‌آورند. او شبیه آن روز‌ها نیست و در مرحلهٔ مقدماتی بیشتر از اینکه کمک کند مشکل ساز بود و شاید ما خوش شانس بودیم که داور از کنار حرکت ناشیانه‌اش مقابل قطر گذشت. اما فوتبال است و خود زندگی. شاید در جام جهانی، بهترین در تیم ملی باشد. مسعود بعد از یک فصل نسبتاً خوب در دستۀ یک اسپانیا، باید بهتر‌از همیشۀ دوران ملی‌اش باشد. خیلی بهتر از ۸ سال پیش که سورپرایز ترکیب تیم ملی بود اما روی اعصابمان پشتک نمی‌زد.

علیرضای جهانی

جهانی
سال قبل از اینکه لژیونر شود حتی به تیم ملی دعوت هم نمی‌شد. با دو گل مهمی که به آژاکس زد حق دارد خودش را از فیکس‌ها در جام جهانی بداند. پیشرفت شگفت انگیز او در عرض یک سال همه را شوکه کرده. همین حالا هم حتما یشنهادهای بهتری دارد. استفاده از موقعیت جام جهانی می‌تواند جهانبخش را جهانی کند. سن خیلی کمی دارد و برای سرمایه گذاری می‌ارزد. استعدادیاب‌ها چشم تیز کرده‌اند و او هم باید چنگال تیز کند. فرصت خوبی خواهد بود. اینکه کی روش به او بازی بدهد یا نه مشخص نیست اما با توجه به جوانی، عطش و کیفیت جهانبخش، چه بسا رشتی‌ها پای تلویزیون آنقدر تی جان قربان برایش بفرستند که برای ناصر مسعودی؛ خواننده اسطوره‌ای نگفته‌اند. با جهانبخش، خوش به حال همشهری‌ها.

گوچی اورجینال

گوچی
مشهدی‌ها برای بردن ایران به جام جهانی سرقفلی گرفته‌اند. از خداداد تا رضا قوچان‌نژاد. حتی اگر سالها آن ور آب لهجهٔ مشهدی و فلاندی را هم زده باشد و تحویل ملت بلژیک داده باشد. با وجود تاًثیر گذاری‌اش در تیم ملی سال خوبی را پشت سر نگذاشته اما بازی‌های دوستانه نشان می‌دهد هنوز سر جایش ایستاده. جالب اینکه او شاید وظایف دفاعی را‌ گاه از دفاع‌ها بهتر انجام می‌دهد. زیرکی مشهدی‌ها را هم دارد. دورگه‌ای که فوتبال‌اش هم دورگه است. مشهدی-اروپایی. هوش رضا قوچان نژآد، یک چیزی است که کمتر در بیت ستاره‌های ملی داشته‌ایم. به این قریحه، تربیت اروپایی را هم اضافه کنید و البته اخلاصی که از وجود این بچه بیرون می‌آید. او باید در جام جهانی بدرخشد و به تیم بهتری از چارلتون برود. جایی که به عنوان یک مهاجم رویش حساب کنند… مثل تیم ملی!