آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب

۱۲ اسفند ۱۳۹۲

بهرام میلانی

اجتماع


و اسکار می‌رسد به…


هشتاد و ششمین مراسم اسکارهم به پایان آمد و البته باعث حرف و حدیث‌های فراوانی نیز شد. اما این حرف‌ها و زرق و برق‌های اسکار به زودی از یاد می‌روند و تنها از میان آن‌ها برندگان اسکار در خاطرات باقی می‌مانند. برندگانی که امسال از هر رنگ و نژادی بودند و اسکار را متنوع‌تر و جذاب‌تر از هر سال دیگری کرده بودند.

director

آلفونسو کوارون
برای کارگردانی فیلم جاذبه (Gravity)
کارگردان فیلم‌هایی همچون “فرزندان انسان” (Children of Men) و “هری پا‌تر” و “زندانی ازکابان” پس از پنج سال دوری از پردهٔ نقره‌ای و کار بی‌وقفه بر روی فیلم “جاذبه” توانست در مراسم اسکار هشتاد و شش مزد زحمات خود را بگیرد. جاذبه فیلمی ست که نقطه قوت آن نه بازیگری ست نه فیلمنامه، درخشش آن به دلیل کارگردانی آن است و باید گفت “آلفونسو کوارون” در مقام کارگردان به خوبی از پس این ماموریت بر آمده است. کوارون با استفاده از تکنولوژی‌های روز سینما تجربه‌ای هیجان انگیز را برای بیننده به وجود می‌آورد که با تمام سر و صدایش، قلبی تپنده و پر از انسانیت دارد. این کارگردان مهارتش را به خدمت فیلم می‌آورد و عظمت دنیای خارج از جو زمین را به شکلی که تا به قبل از این دیده نشده بود را به معرض تماشا می‌گذارد.
———————
zan

لوپیتا نئونگو
برای بهترین نقش مکمل زن در دوازده سال بردگی (Twelve years a Slave)

نئونگو در اولین نقش آفرینی هالیوودی خود موفق شد تا به بالا‌ترین درجات سینمایی برسد و جوایز زیادی برای بازیگری در دوازده سال بردگی بگیرد. لوپیتا نئونگو در آخرین فیلم استیو مک‌کویین نقش برده‌ای را بازی می‌کند توسط ارباب خود مورد آزار جنسی و روانی بسیار قرار می‌گیرد. نئونگو با بازی آرام خود توانست از پس یکی از سخت‌ترین نقش‌های موجود در اسکار امسال بربیاید. او با تسلط از اغراق دوری کرد و با نمایشی روانشناسانه هر آنچه را که در شخصیت داستانی او می‌گذشت با حرکاتی کوچک و ظریف به نمایش گذاشت. همین بازی پخته، نئونگو را در رده بهترین بازیگران سال ۲۰۱۳ قرار داد و او را تبدیل به بهترین انتخاب برای اسکار هشتاد وشش کرد.
——————–

bazi2

یارد لتو
برای بهترین نقش مکمل مرد در “کلوپ خریداران دالاس” (Dallas Buyers Club)

یارد لتو از آن دسته بازیگرهایی‌ست که نمی‌شود گفت دقیقا بازیگر است یا خواننده. چون بعضی وقت‌ها او خوانندگی را برای بازیگری رها کرده و گاهی اوقات هم بازیگری را برای خوانندگی. ولی مهم‌تر از همه استعداد او در هر دوی این زمینه‌های هنری است. لتو در مارس سال گذشته با فیلم کوچک ولی پر سر و صدای کلوپ خریداران دالاس در نقش یک مرد تراجنسی به سینما بازگشت. در ابتدا نه نقش او و نه حتی فیلم خریداران دالاس به چشم نیامدند ولی محبوبیت ناگهانی فیلم در اواسط ژانویه امسال شانس لتو را برای گرفتن اولین اسکار زندگیش بسیار زیاد کرد؛ جایزه‌ای که تا قبل از ژانویه همه آن را متعلق به بردلی کوپر می‌دانستند. عامل اصلی موفقیت لتو در کسب جایزه اسکار دوری از بازی کلیشه‌ای و رایج در هالیوود بود. در جایی که یارد لتو می‌توانست به راحتی کاریکاتوری از یک فرد تراجنسی باشد، او با تعهدی مثال زدنی به نقش، یک مرد تراجنسی واقعی را بر روی صحنه آورد که مثال آن در فیلم‌های هالیوودی کم دیده می‌شود.
——————–
cate

کیت بلانشت
برای بهترین نقش بازیگر نقش اول زن در “جاسمین غمگین ” (Blue Jasmine)

در واقع از‌‌ همان ماه ژوئیه که جاسمین غمگینِ وودی آلن بر روی پرده‌ها رفت پیروزی کیت بلانشت در اسکار قطعی می‌نمود و حتی اگر شکی هم در این میان وجود داشت سی جایزهٔ سینمایی که بلانشت تا شب قبل از اسکار دریافت کرد مهر ابطالی بر آن زد. بازیگر جاسمین غمگین در گذشته نقش‌های بسیار متنوعی را امتحان کرده بود از گالادریل ملکه الف‌ها در ارباب حلقه‌ها گرفته تا باب دیلان در “من آنجا نیستم”، اما هیچکدام از این نقش‌ها مانند نقش جاسمین او آنقدر زمینی و واقعی نبوده. بلانشت جاسمین وودی آلن را با تمام پیچیدگی‌هایش بازی می‌کند و لحظه‌ای به بیننده اجازه نمی‌دهد که فکر کند این بلانشت است که او می‌بیند نه جاسمین کاری که حتی بازیگرانی به شهرت او مانند تام هنکس یا حتی جک نیکلسون هم به سختی از پس آن بر می‌آیند. بلانشت در شب اسکار یکی از افرادی بود که بدون هیچ حرفی استحقاق جایزه‌ای را که گرفت داشت.
——————–
mak

متیو مک‌کاناهی
برای بهترین نقش بازیگر نقش اول مرد در “کلوپ خریداران دالاس” (Dallas Buyers Club)

داستان از این قرار است که مک‌کاناهی قرار بود اسکار را برای “گرگ وال استریت” ببرد ولی وقتی فیلم بیرون آمد همه دیدند که نقش او خیلی خیلی در آن فیلم کوتاه است. برای همین همه نگاه‌شان را از فیلم اسکورسیزی به کلوپ خریداران دالاس متمرکز کردند و خیلی زود دریافتند که مک‌کاناهی اگر در گرگ وال استریت عالی بود در کلوپ خریداران دالاس بی‌نظیر است. مک‌کاناهی خیلی وقت بود که خود را برای دریافت اسکار آماده کرده بود، این را به راحتی می‌توان از انتخاب نقش‌های چند سال اخیرش دید. شاید بارز‌ترین آنها هم بازی او در فیلم “کیلر جو” باشد، فیلمی که می‌توانست او را برای همیشه از کار بی‌کار کند ولی به جایش او را از منجلاب فیلم‌های معمولی نجات داد و مک‌کاناهی را تبدیل به بازیگری کرد که کارگردانان بزرگی همچون اسکورسیزی به سراغ او آمدند. متیو مک‌کاناهی هر آنچه را که یک بازیگر برای انجام یک نقش می‌توانست انجام دهد، در کلوپ خریداران دالاس انجام داد. او بیست کیلو وزن کم کرد، نقش یک کابوی همجنس‌گراستیز را بازی کرد که تبدیل به یک مبتلا به ایدز نسبتا روشنفکر می‌شود و از همه مهم‌تر لحظات عمیق انسانی را به نمایش گذاشت بدون آنکه به سوی سانتیمانتالیسم برود.
———————
12

“دوازده سال بردگی”
برای بهترین فیلم
در مقاله بهترین راهنمای اسکار امسال توضیح کوتاهی دادم که چرا به نظر من دوازده سال بردگی اسکار امسال را می‌برد و البته که برنده شد. حالا که دوازده سال بردگی توانست به این موفقیت برسد می‌شود نگاهی عمیق‌تر به این فیلم انداخت. دوازده سال بردگی دو کارت برنده دارد که بقیه فیلم‌های حاضر در اسکار امسال فقط یکی از آن‌ها را دارند. اولین کارت برنده دوازده سال بردگی موضوع مهم آن از نظر اجتماعی و تاریخی ست. “استیو مک‌کویین” کارگردان سیاه پوست فیلم نگاهی عمیق و بی‌پرده به صنعت برده داری در آمریکا می‌اندازد و از نشان دادن خشن‌ترین صحنه‌ها ابایی ندارد. همین عریانی فیلم در نشان دادن سیاه‌ترین لحظات تاریخ آمریکا و همزمانی آن با موج جدید اعتراضات نژادی در این کشور باعث می‌شود که این فیلم از نظر فرهنگی اجتماعی مهم شناخته شود. کارت برنده دوم این فیلم خوش ساخت بودن آن است. دوازده سال بردگی از آن دسته فیلم‌هایی ست که نه تنها از نظر اجتماعی بلکه از نظر هنری هم مهم شناخته می‌شوند، بازی بازیگران فیلم فکر شده و همراه با تعهد است، کارگردانی مک‌کویین بی‌نقص است و دیگر افراد پشت دوربین نیز جز بهترین افراد حرفه‌ای در هالیوود هستند. همین کیفیت بالای فیلم و اهمیت فرهنگی آن باعث می‌شود که دوازده سال بردگی به عنوان بهترین فیلم سال شناخته شود.