آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب

۸ دی ۱۳۹۲

آسیه امینی

اجتماع


در نیمه‌ی تاریک آسمان


نگاه سردبیر

پرونده ویژه زنان و تابوها, زنان در ایران, تابلو

پرونده ویژه این شماره مجله تابلو؛ زنان و تابوها

 

 

در کهکشان نه چندان پرستاره‌ی مطبوعات ایران، رسانه‌هایى که به طور اختصاصی به مسائل زنان بپردازند پرشمار نیستند. در این خیل کم‌شماران نیز اما و اگر و شاید و باید همیشه و همواره بوده است. سؤال این‌جا است که چه لزومى دارد مردانه – زنانه کردن رسانه؟ این که خود نقض غرضِ برابر دیدن است!

 

جواب را مى‌شود در همان اما و اگرها جست. غذاى رسانه چیزى است که در بطن جامعه مهم است یا به تشخیص و ترفند رسانه مهم جلوه مى‌کند. اما سؤال بالا را با سؤالی دیگر جواب مى‌دهم: چرا در تاریخ رسانه‌هاى ما، بسیار است سوژه‌های مهمى که جا مانده است از قافله‌ی قلم؟ سوژه‌هایى درباره‌ی زنان که به زندگى، سرنوشت، حق، حس، تن، فکر، شغل، و هرچیزى که صرف جنسیت مى‌تواند آن را بیرون دایره‌ی «اهمیت خبرى» قرار بدهد، مربوط می‌شوند. در این خیل زنانگى، تنانگى جاى ویژه دارد.

 

حالا فرصتى دست داده است در «تابلوى زنان» براى ما که بیندیشیم در این آسمان نه چندان پرستاره. چگونه مى‌شود نه چون ستارگان ماندگار کوچک و بزرگ، که چون شهاب‌سنگى گذرا، نگاه را حتا براى لحظه‌اى – شماره اى – به مسیرى بکشانیم که از دید «تابلوى زنان»، و به گمان ما براى بسیارى از مردم، «مهم» است ولى همواره نصیبش بخش تاریک این آسمان بوده است.

 

گپ‌ها و بحث‌ها و نظرهاى ما در تحریریه ما را به این نتیجه رساند که، به جاى پراکنده‌سُرایى، بهتر است بر یک یا دو موضوع متمرکز شویم. سوژه‌ها زیر و رو شد و بر سر موضوع «تابو» به توافق رسیدیم که موضوع شماره‌ی یکم ویژه‌نامه‌ی دوخواهران «تابلو» شده است.

 

از این رو است که، بخشى از سوژه‌هاى این مجله که روبه‌روى شما است از پنجره‌هاى مختلفى به «تابوی زنان» نگریسته است: از پنجره‌های هنر، ادبیات، بهداشت، رسانه، سینما، طنز، خشونت، ساختارهاى اجتماعى، مذهب، ورزش و … . و البته سوژه‌هاى مرتبطى نیز خارج از این چهارچوب وجود داشته که به فراخور اهمیت و امکان به سراغ‌شان رفته‌ایم: موضوعاتى چون زمامداران زن دنیاى معاصر، برنامه و برنامه‌هاى دولتیان براى زنان در دوره‌هاى مختلف و … .

 

امیدمان این بوده است که این دو ویژه‌نامه‌ی «تابلوى زنان» آغازى باشد براى ناگفته‌هایى که مى‌تواند نگاه و قلم ما را متوجه نیمه‌ی کمتر گفته‌شده و کمتر خوانده‌شده‌ی آسمان مطبوعات کند.

چنین باد!