آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب

۲۱ آذر ۱۳۹۲

حسن سربخشیان

وبلاگ


عکسها هم می توانند گاهی دروغ بگویند.


selfie-obama-mandela_m

داستان پشت پرده عکاسی از خود

رابرتو اشمیتز عکاس خبرگزاری فرانسه که در هند و پاکستان عکاسی کرده است و عکسهای اخیرش از اوباما و همسرش میشل در جریان مراسم یادبود ماندلا بحث های فراوانی در میان کاربران شبکه های اجتماعی بوجود آورده است در این باره در بلاگ خبرگزاری فرانسه توضیحاتی داده که حایز اهمیت است.

نکته ای که بر اهمیت این نوشته می افزاید در انتهای مطلب آمده، جایی که اشمیت خواهان دسترسی بیشتر عکاسان و رسانه ها برای ثبت لحظات غیر رسمی شخصیت های مهم می شود. در ماه گذشته سانتیاگو لیون ، رییس بخش عکس خبرگزاری آسوشیتدپرس در دفتر مرکزی این خبرگزاری در نیویورک از اینکه کاخ سفید محدودیت بسیاری برای دسترسی عکاسان به لحظات غیر رسمی اوباما بود اعتراض کرده بود و بطور تلویحی کاخ سفید را به ارایه چهره ای تر و تمیز از اوباما متهم کرده بود که فقط از طریق عکاسان رسمی کاخ سفید ممکن می شد.

جدای از انتقادات و توجه زیادی که به این عکس صورت گرفت، اما یک چیز روشن است: این عکس در تثبیت عنوان “عکس از خود” یا “Selfe” را که به عنوان کلمه انتخاب شده توسط فرهنگ آکسفورد در سال ۲۰۱۳ انجام گرفته بود، نقش مهمی ایفا کرد. بر اساس این تعریف

“Selfe” کلمه منتخب سال ۲۰۱۳ توسط فرهنگ آکسفورد، به عنوان تصویر خود است و به طور معمول با دوربین گوشی های هوشمند گرفته شده و به شبکه های اجتماعی مثل توییتر و فیس بوک ارسال می شود.

اشمیتز در باره عکس اش نوشته است: «خوب این یک عکس است ، عکس من ، که سریعا در دنیای شبکه اجتماعی و سایتهای خبری منتشر شد. ‪”‬عکاسی از خود‪”‬ که سه رهبر در جریان خداحافظی از نلسون ماندلا همانند کودکان بجای اینکه در مراسمی این چنینی عزاداری کنند و از آنها انتظارش می رود از خود عکس می گیرند.»

در شکل کلی عکاسان همیشه داستانی پشت عکسهایی که گرفته اند برای روایت دارند . من روایت های خودم را برای عکسهایم که از پاکستان و هند ،جایی که در آنجا مستقر هستم ، دارم و این بار در باره این عکسم که از استادیوم سووتو، جایی که عده ای عکس خودشان را می گیرند. من حدس میزنم این نشانه ایست از زمانه ما که برخی اوقات تصاویر ی که گرفته می شوند توجه بیش از اندازه رابه خود جلب می کنند.
و همانند یک ژست شاید

بهر حال ، من به همراه عده ای از عکاسان خبرگزاری فرانسه به افریقای جنوبی برای بدرقه و تشییغ جنازه ماندلا رسیدم. ما در استادیوم ورزشی سووتو و زیر باران شدید بودیم. بیش از دوساعت از آغاز مراسم یادبود گذشته بود که من این عکس را گرفتم.
از پشت جایگاه ، لحظاتی قبل اوباما ، نلسون ماندلا را غولی تعبیر کرد که ملتی را به سمت عدالت پیش برد. بعد از ستایش خیلی غلو آمیز او اولین رییس جمهور سیاه پوست امریکا در فاصله ۱۵۰ متری جایی که من بودم ، نشسته بود. او در محاصره دیگر رهبران جهان قرار گرفته بود و من تصمیم گرفتم حرکات او را به کمک لنز ۶۰۰ میلی متری و با اضافه کردن یک دوبل کننده قدرت لنز (۲ ایکس) زیر نظر بگیرم.
اوباما در جای خود و در میان رهبران دیگر کشورها که هر کدام از گوشه ای دنیا آمده بودند قرار گرفته بود. در میان آنها نخست وزیر بریتانیا دیوید کامرون، و خانمی که وقتی که عکس اش را گرفتم نشناختمش کنار اوباما بودند. بعدا فهمیدم نخست وزیر دانمارک هله تورنینگ اشمیتد است. من یک آلمانی-کلمبیایی هستم که در هند زندگی می کنم و احساس بدی نداشتم که او را نتوانسته بودم بشناسم. در همان لحظه فکر کردم او شاید یکی از کارمندان اوباما باشد.
بهر حال یک لحظه متوجه شدم آن زن موبایل اش را بیرون آورد و با لبخند عکسی از خود ، اوباما و کامرون گرفت. من با آگاهی و تفکر آن لحظه را ثبت کردم. در استادیوم همه مشغول رقص بودند و می خندیدند و به افتخار رهبری که از دست داده بودند جشن گرفته بودند. فضا بیشتر شبیه یک کارناوال شادی بود نه فضای یک سوگواری.
دوساعت از برنامه گذشته بود و دوساعت دیگر باقی مانده بود. خیلی فضای آرامی در آنجا حاکم بود، هیچ چیز مشکوکی که جلب نظر کند در چشمی دوربینم ندیدم ، رییس جمهور امریکا یا هر کس دیگری . ما در افریقا بودیم.

اشمیتد اضافه می کند: بعدا در شبکه های اجتماعی خواندم که میشل همسر اوباما، ناراحت و کج خلق بنظر می آید در لحظه ای که نخست وزیر دانمارک عکس می گرفت.

اما عکسها می توانند دروغ بگویند.
در حقیقت فقط لحظاتی قبلتر بانوی اول امریکا با دور و بری های خود شوخی می کرد که اشمیتد و کامرون هم جزو آنها بودند.

این لحظه ای که ثبت شده است فقط شانسی بود.

من عکسها را بصورت تک عکس گرفتم و اصلا فکر نکردم که اینها در مجموعه ای می توانند معنی خاصی داشته باشند.
در آن لحظه با خود فکر کردم رهبران دنیا هم مانند هر انسانی عکس العمل نشان دادند ، مانند خودم و شما. من شک دارم کسی یادآوری کرده باشد که طول مدت زمان مراسم چقدر بوده است، زمانی که هزاران نفر در استادیوم مشغول جشن و شادی بودند.

obama-schmidt-cameron_m

برای من عکس گرفتن این رهبران از خودشان کاملا یک حرکت طبیعی بود. من چیزی ندیدم که بخاطر آن شکایتی کرده یا غر بزنم و به احتمال زیاد برای آنها هم همانطور بوده است. تیم خبرگزاری فرانسه خیلی سخت مشغول کار بود تا مراسم در استادیوم در افریقای جنوبی را برای ملتی مخابره کنند که پدر خویش را از دست داده بودند.

ما پانصد عکس مخابره کرده بودیم و تلاش می کردیم چهره ای واقعی از مراسم را نشان دهیم و چیزهای بی اهمیت می توانست کار اصلی و منتخب را تحت تاثیر قرار دهد.

خیلی جالب است که ما سیاستمداران را همانند انسانهای عادی نمی بینیم بخاطر اینکه معمولا همواره عادت داریم آنها را در وضعیت های کنترل شده ببینیم. ممکن است این خیلی موضوع مهمی نباشد اگر ما بعنوان مطبوعات و اهالی رسانه به لحظاتی از زندگی شخصیتهای برجسته دسترسی داشته باشیم تا نشان دهیم آنها هم مانند ما انسانند.

با خواندن این جمله آخر از اشمیتد من همچنین یاد مطلب دانا میلبنک تحت عنوان ” آیا کاخ سفید تاریخ را رنگ آمیزی می کند؟” که حدود دو هفته پیش در واشینگتن پست چاپ شد، افتادم که او هم از عدم دسترسی آزادانه مطبوعات به لحظات خصوصی اوباما شکایت کرده بود!
شاید این عکس و تحلیل هایی که در پیرامون آن از رفتار میشله که در شبکه های اجتماعی و رسانه های مختلف منعکس یافت نشانگر این مطلب باشد که تمام آنچه ما از شخصیتهای سیاسی و از طریق رسمی می بینیم همان نیست که آنها جلوه می نمایند و اگر نگاهی مستقل به زندگی عادی این د افراد نیز ممکن باشد تصاویری متفاوتر بتوانیم ببینیم. اما اینها هیچ دلیلی بر نگاه مسولانه عکاس به موضوع نمی شود چنانچه اشمیتد معتقد است
او در پایان مطلب خود می نویسد: من اعتراف می کنم این مرا ناراحت می کند که بجای مسایل مهم حقیقی هر روز در مسایل پیش پا افتاده ای غرق شده ایم.

 

 

منبع اصلی مصاحبه

selfie-combo_m