آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب

۱۶ آذر ۱۳۹۲

توکا نیستانی

کارتون


تکامل لباس


توکا نیستانی
بنظر می‌رسد معضل «حالا چی بپوشم» از وقتی دامنگیر ما شد که بنا بر روایتی آدم و حوا میوه ممنوعه را خوردند و از بهشت رانده شدند و تازه آن وقت بود که فهمیدند لباس بر تن ندارند و از برهنگی خود خجالت کشیدند. حالا این واقعیت که در آن برهوت تنهایی این دو نفر از چه کسی خجالت می‌کشیدند موضوع مهمی نیست، مهم خلاقیتشان در ستر عورت است که حتی از خلاقیت «لیدی گاگا» بیشتر بوده است…
با اینکه می‌دانم و مدام زیر لب تکرار می‌کنم که «نه همین لباس زیباست نشان آدمیت» اما در بیشتر موارد و در‌‌ همان برخورد اول، خیلی چیز‌ها را از روی لباس حدس می‌زنم! برای مثال، من به سلیقه آدمی که با کت و شلوار رسمی، جوراب سفید ورزشی می‌پوشد هیچ وقت اعتماد نمی‌کنم، مخصوصا اگر طرف سیاستمدار باشد… گاهی می‌شود از شیوه انتخاب لباس آدم‌ها به بخشی از اعتقادات و عقایدشان پی برد و کمی تا قسمتی، شغل، شخصیت و موقعیت اجتماعیشان را حدس زد… در سریالهای سیمای ما آدمی که کراوات زده باشد، حتما سردسته یک باند قاچاق مواد مخدر است و اگر همراه با کراوات، روبدوشامبر پوشیده باشد یعنی چند باری با دست خود آدم کشته است… پیش مردم کوچه و خیابان اما، آدم کت و شلواری کراوات زده، حتما دکتر است و اگر عینک ذره بینی ته استکانی هم داشته باشد، یک مرتبه تا مرتبه پروفسوری ارتقا پیدا می‌کند.
پوشاندن لباس متحدالشکل به تن مردم راهی است برای یک شکل کردن جامعه و کم اهمیت جلوه دادن شخصیت و فردیت آدم‌ها. به همین خاطر است که سرباز‌ها، زندانی‌ها و اعضای یک تیم ورزشی، لباس یک شکل می‌پوشند. چون انتظار فرمانده از هنگ، مربی از تیم و زندانبان از زندانی این است که طبق برنامه و دستور و مطابق انتظار بزرگتر‌ها بازی بکنند…
من در تمام طول تمام عمرم فقط یکبار صلاه ظهر، روی چمنهای پارک شهر خوابیده‌ام و آن هم وقتی که سرباز بودم. هرکسی با لباس سربازی می‌تواند بدون جلب توجه دیگران چند ساعتی را روی چمنهای پارک بخوابد. اما مردم از دیدن مردی که با لباس و کلاه فضانوردی روی چمن‌ها خوابیده باشد، تعجب خواهند کرد. مگر اینکه بدانند آن فضانورد، آقای احمدی‌نژاد است که می‌خواهد به عنوان دومین موجود زنده به فضا سفر کند، الان هم آمده تا قبل از پرتاب موشک، ساعتی به شیوه‌ای مردم پسند و در انظار عمومی استراحت کند…
برای دیدن ویدئو کلیک کنید: