آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب

۱۴ آذر ۱۳۹۲

مهدی سحرخیز

بدون دسته بندی


از ایران، تا امریکا، چه پوشیدم


پوشش اسپورت مهدی سحر خیز
دوران نوجوانی من مصادف شده بود با آمدنم به امریکا، کشور فرهنگها و ملیتهای متفاوت. برای من که آشنایی کمی با زبان انگلیسی داشتم شاید یاد گرفتن زبان الویت اول بود اما سخت ترین کار نبود. سخت ترین کار سازگاری با فرهنگ کشوری بود که تا به آن زمان هیچ آشنایی با آن نداشتم.
برای کسی که وارد محیط جدید مدرسه می شود، سازگاری با دانش آموزانی که سالهای سال با هم بوده اند به عنوان یک غریبه کار سختی است. نه فقط در مدارس امریکا که در سایر مدارس نیز غریبه‌ها همیشه زیرنظرند. کوچکترین رفتاری می تواند باعث خندیدن دیگران و تمسخر دانش آموز جدید شود. من در آن سالهای اول یک غریبه بودم. یکی از تفاوتهایی که در بدو ورود به امریکا با آن مواجه شدم، نوع پوشش مردم بود. من نیز با توجه به حضور در جمع دانش‌آموزان، اولین بار این تفاوت را در قالب پوشش در مدارس تجربه کردم. البته مدارس خصوصی در امریکا مورد بحث من نیست. این مدارس، لباس فرم مخصوص به خود را دارند و قوانین جاری در آنها با قوانین مرسوم مدارس عادی در امریکا کمی متفاوت است. حق انتخاب نوع پوشش در مدارس، با خود دانش آموز است و هیچ دانش آموزی صرفأ به دلیل نوع پوشش، مورد مؤاخذه قرار نمی گیرد اما این آزادی بر خلاف تصور خیلی از افراد، صد در صد نیست. به عنوان مثال، داشتن کلاه در مدارس، مخصوصأ در کلاس ممنوع است. کلاه بر سر نهادن در بین جوانان امریکایی که هر یک طرفدار تیم ورزشی خاصی هستند امر رایجی است اما در مدارس، نوعی بی احترامی محسوب می شود.
این آموزش از دوران کودکی سبب شده که وقتی دانش آموزان، فارغ التحصیل می‌شوند این رفتار در آنها نهادینه شده و به هنگام حضوردر اماکن مذهبی و حتی بعضی از ادارات هم افراد برای احترام، کلاه از سر برمی‌دارند.

پوشش رسمی مهدی سحرخیز
البته این شامل نمادهای مذهبی مثل کلاه یهودیان و مسلمانان نمی شود. یک فرد مذهبی در مدارس و یا هر مکان دیگری می تواند پوشش مذهبی خود را داشته باشد و اگر کسی به پوشش او اعتراض کند، فرد می تواند از او شکایت کند. با این تفاوت که پوشش مذهبی فرد و یا شخص معتقد به تفکری خاص، نباید به گونه ای باشد که دیگران را به دین و عقیده‌ای مشخص دعوت کند.
وجود قانون ممنوعیت تبلیغ مثبت ومنفی برای ادیان، باعث شده که بحثهای مذهبی از مدارس خارج شده و به خانواده ها سپرده شود. همچنین در کتابهای درسی نیز نگاه به ادیان نگاهی تاریخی و دانشنامه‌ای است.
نکتۀ دیگر آنکه در روزهایی که تیمهای شهر، بازی مهمی دارند، سختگیری‌های رایج در مدارس کمی تعدیل می‌شود و دانش آموزان می‌توانند به راحتی لباس و کلاه تیم محبوب خود را به همراه داشته باشند.
رنگ مدارس نیز متفاوت و خاص هر مدرسه است. بیشتر مدارس و دانشگاهها برای خود رنگ خاصی را مشخص می‌کنند که معمولأ تلفیقی از دو رنگ متناسب به هم است. از این رنگها در لباس ورزشی تیمهای مدارس و دانشگاهها و در طراحی ساختمان و اتاقهای مدارس استفاده می کنند. روزهای خاصی هم مقرر شده است که دانش آموزان همگی لباسهایی متناسب با رنگ مدرسه بپوشند و در روزهای خاص مثل هالووین، مدارس، دانشگاهها و حتی محلهای کار نیز اجازۀ پوشیدن لباسهای مخصوص به این جشنها را می‌دهند.
اگر دربارۀ لباس پوشیدن در محلهای کار بخواهیم صحبت کنیم ساعتها باید مطلب نوشت. چند نکته که اینجا می‌توان به آن اشاره کرد، پوشیدن کت و شلوار است که به عنوان لباس فرم کاری برای بعضی ادارات اجباری است و تمام کارکنان موظف به پوشیدن این مدل از پوشش هستند. و این چیزی است که در ابتدای استخدام، در فرمهای مربوط، به اجرای آن متعهد شده اند. اما در بعضی از اداره‌ها روزهایی مثل جمعه ها آن سختگیری رایج و دیسیپلین کاری کمتر است و به “کژوال فرایدِی” یا “جمعۀ راحت” معروف است که کارکنان در این روز می‌توانند لباس راحت‌تری به تن کنند. حتی در مناطق گرمسیر آمدن با شلوارک به محل کار امری رایج و طبیعی است.
در امریکا ممکن است بخواهید وارد مکان خاصی شوید که می‌تواند قوانین خاص خودش را داشته باشد، بنابراین نوع پوشش در مکانهای خاص بسته به نوع قوانین آن مکان نیز تعریف شده و می‌تواند طیف گسترده‌تری از قوانین پوشش را در بربگیرد.