آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب

۲۲ تیر ۱۳۹۲

پرویز جاهد

فرهنگ


وین میلر، پیشگام فتوژورنالیسم


Wayne Miller- photographer

وین میلر، عکاس آمریکایی که چندی قبل در سن ۹۴ سالگی درگذشت، یکی از مهم‌ترین فتوژورنالیست‌های بعد از جنگ بود که به خاطر عکس‌هایش از جبهه‌های جنگ جهانی دوم و نیز شیکاگوی سال‌های بعد از جنگ، شهرت زیادی داشت.

میلر را باید از چهره‌های پیشگام فتوژورنالیسم دانست. او سال‌ها رئیس انجمن آمریکایی مجلات عکاسی و رئیس آژانس عکاسی مگنوم بود.
الکس مجولی، رئیس عکاسان خبری مگنوم درباره او گفته است: «او راه را برای ما که می‌خواستیم زندگی واقعی و جاری در خیابان‌ها را منعکس کنیم باز کرد.»
از دید راسل میلر، مورخ عکاسی نیز، میلر، آنتی تز، فتوژورنالیست‌های کله شق بود. به گفته راسل، او نه تنها عکاس جنگ و فجایع جهانی بود بلکه به عکاسی مستند از زندگی‌ انسان‌های معمولی نیز علاقه داشت. میلر همیشه می‌گفت که ماموریتش این است که از‌نژاد انسانی عکس بگیرد و انسان‌ها را به یکدیگر معرفی کند. تم‌ عکس‌های میلر را مسائل انسانی و اجتماعی مثل جنگ، نژادپرستی، عشق، مرگ و کودکان تشکیل می‌داد.
عکس‌های سیاه و سفید او از سربازان آمریکایی در جبهه‌های جنگ در زمان جنگ جهانی دوم، بمباران هیروشیما و محله‌های سیاه پوست نشین جنوب شیکاگو در سال‌های دهه ۴۰، سبک و نگاه ویژه‌ای دارند که آن‌ها را از عکس‌های مشابه دیگر متمایز می‌کند.
میلر قبل از اینکه عکاسی از فقر و فلاکت سیاهان در جنوب شیکاگو را در سال‌های بعد از جنگ شروع کند، از صحنه‌های جنگ جهانی دوم و سربازان آمریکایی و زخمی‌های جنگ عکاسی کرده بود. بسیاری از عکس‌های میلر از جنگ و عکس‌های دیگر او در مجلات معتبری مثل «لایف» و «نشنال جئوگرافی» منتشر شده‌اند. عکس‌های او از سیاهان شیکاگو نیز در کتابی به نام «بخش جنوبی شیکاگو» منتشر شد.

wayne-miller-chicago-#U0627#U0644#U0627 #U0641#U06cc#U062a#U0632#U062c#U0631#U0627#U0644#U062f 1948
وین میلر در ۱۹۱۸ در شیکاگو به دنیا آمد. پدر او پزشک و مادرش پرستار بود که اولین دوربین عکاسی را به مناسبت فارغ التحصیلی دوره دبیرستان برایش به عنوان هدیه خریدند.
در زمان جنگ جهانی دوم، به عنوان عکاس نیروی دریایی در واحدی که فرماندهی آن به عهده عکاس سر‌شناس آمریکایی، ادوارد استیچن بود، خدمت کرد.
در یکی از عکس‌های مشهور دوره جنگ میلر، یک سرباز زخمی نیروی هوایی آمریکا را در حال بیرون آوردن از هواپیمای جنگی می‌بینیم. ابتدا قرار بود میلر به عنوان عکاس، در آن هواپیما باشد اما عکاس دیگری جایگزین او شد که بر اثر تیراندازی، جانش را از دست داد.
میلر یکی از نخستین عکاسانی بود که بعد از بمباران اتمی هیروشیما به وسیله هواپیماهای آمریکایی در سال ۱۹۴۵، وارد این شهر شد و از کشته‌ها و تلفات این فاجعه انسانی عکاسی کرد. عکس‌های او از قربانیان این فاجعه، خرابه‌ها و چهره‌های بهت زده بازماندگان این حادثه هولناک، منحصر به فرد و تکان دهنده‌اند.
میلر درباره تجربه‌اش از جنگ گفته است: «ما مردمی را که با آن‌ها می‌جنگیدیم نمی‌شناختیم. شاید اگر همدیگر را می‌شناختیم، جنگ شکل دیگری می‌داشت و کشتار کمتری صورت می‌گرفت. بعد از جنگ بود که تصمیم گرفتم به عنوان یک عکاس در پروژه‌هایی درگیر شوم که به نوعی جلوی وقوع جنگ را بگیرد.»
میلر پس از پایان جنگ، در شیکاگو به زندگی و فعالیت عکاسی خود ادامه داد. با بورسیه‌هایی که از موزه گوگن‌هایم گرفت، به جنوب شیکاگو رفت و از محلات سیاه پوست نشین این شهر عکاسی کرد. عکس‌های او از اقشار مختلف سیاهان و زندگی تلخ و فقر وحشتناک آن‌ها، بسیاری از سفیدپوستان آمریکایی را تحت تاثیر قرار داد.
میلر بعد از مدتی تدریس در مدرسه طراحی شیکاگو، در سال ۱۹۴۹ به اوریندا در ایالت کالیفرنیا نقل مکان کرد و در آنجا به کار برای مجله لایف پرداخت.
اوج فعالیت‌های عکاسی میلر در سال های بین ۱۹۴۲ تا۱۹۷۵ بوده است. میلر در عکس‌های خود همچون یک مستندساز، به ثبت زندگی روزمره سیاهان آفریقایی تبار آمریکا پرداخته است. او عموما مردم عادی را تصویر می‌کرد اما برخی از چهره‌های مشهور مثل لنا هورن، الا فیتزجرالد، دوک الینگتون و پل رابسون، سوژه عکس‌های او بوده‌اند.
در سال ۱۹۵۵، نمایشگاه عکاسی «خانواده انسان» را با همکاری استوارت استیچن برگزار کرد که ۹ میلیون بیننده داشت. در این نمایشگاه ۵۰۳ عکس از ۲۷۳ عکاس برجسته جهان به تماشا گذاشته شده بود. تجربه میلر در برگزاری این نمایشگاه، منجر به انتشار کتابی با عنوان «دنیا جوان است» گردید که شامل عکس‌های او از رشد چهار فرزندش در اوریندای کالیفرنیا بود. در این عکس‌ها، میلر، جوانان آمریکایی و میل آن‌ها به تغییر در دهه پنجاه را تصویر کرده بود.
article-2329729-19F5C406000005DC-332_634x580
مجموعه عکس‌های میلر از کودکان آمریکایی، در نوع خود بی‌نظیرند. او با دوربین خود لحظه‌های غافلگیرکننده و درخشانی از زندگی این کودکان را ثبت کرده است.
یکی از مشهور‌ترین و تاثیرگذار‌ترین عکس‌های میلر از کودکان، عکسی است که او در سال ۱۹۵۸ در یک سالن سینما در اوریندا از کودکان گرفته است. در این عکس، دوربین میلر تا حد ممکن به چهره کودکانی که به پرده سینما چشم دوخته و قهقهه می‌زنند، نزدیک شده و شادی وصف ناپذیر آن‌ها را ثبت کرده است.
عکس‌های میلر از کودکان، در کتابی با عنوان «سال اول زندگی نوزاد» نوشته بنجامین اسپاک و جان بی‌رینهارت منتشر شد. بخشی از عکس‌های این کتاب مربوط به عکاسی میلر از همسرش و زایمان او و به دنیا آمدن پسرش دیوید بود.
میلر در اواخر دهه پنجاه به آژانس عکاسی مگنوم پیوست و از ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۸ به عنوان رئیس این مجموعه، خدمت کرد. الکس مجولی، رئیس فعلی این آژانس، او را در این زمینه پیشگام می‌خواند. به گفته مجولی «شاید این سال‌ها، سال‌های طلایی عکاسی باشد اما میلر مجبور بود که خود را به روش‌های مختلف ابداع کند.»
وین میلر هوادار حفظ محیط زیست بود و بعد از کناره گیری‌اش از عکاسی در دهه هفتاد، باقی عمرش را صرف این کار و حفاظت از جنگل‌های شمال کالیفرنیا کرد.