آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب

۲۱ خرداد ۱۳۹۲

محمد جبرانی

اجتماع


یک فیلم، دموکراسی تو روز روشن


یک فیلم

بحران
سینمای ایران سال‌های سرشار از سوء تفاهمی را پشت سر می‌گذارد، سال‌هایی که با جدی‌تر شدن جنگ قدرت بسیار سخت‌تر از روزهای پیشین است. سینما که از‌‌‌ همان ابتدای انقلاب، نمادی از فساد و فحشا زمان طاغوت تجسم می‌شد، با خوش اقبالی از حذف شدن همیشگی نجات پیدا کرد ولی سایه آن نگاه غیرخودی همیشه بر سرش باقی ماند. سینمایی که این روز‌ها «سلحشور» ‌ها هزاران انگ اخلاقی بر آن بسته و خواستار اعدام عواملش به انتخاب آن‌ها هستند. در چنین سینمایی همیشه بر لبه تیغ حرکت می‌کنی و باید مراقب باشی «خانه پدری» می‌تواند جای امنی برای ماندن نباشد!

در دام تعبیر
«علی عطشانی» سینما را با کارگردانی آثار کوتاه و مستند آغاز کرد. اولین کار جدی او فیلم داستانی «پوست موز» بود که در شبکه خانگی به نمایش درآمد و دیدن همین اثر موجب شد که «محمد علی زم» به کار با این فیلمساز جوان علاقمند شود و به عنوان تهیه کننده «دمکراسی تو روز روشن» بعد از سال‌ها به عرصه سینما بازگردد. سینمایی که رشد و بقای خود را در سالهای پرآشوب بعد از انقلاب تا حد زیادی مدیون عملکرد او در حوزه هنری بود.

«دمکراسی…» روایتی از سرگذشت زندگی یک سردار دفاع مقدس است که در زندگی اشتباهاتی مرتکب شده و در عالم برزخ سعی در جبران خطا‌هایش دارد. خطاهایی که از زندگی معمول او تا صحنه‌های جنگ را دربر می‌گیرد و عمده این اتفاقات در قالب «طنز موقعیت» رخ می‌دهند… همین سوژه مرزی از یک طرف کسی مثل «زم» را قانع می‌کند که بعد از مدت‌ها به سینما برگردد، فیلم از آثار پرفروش اکران تابستان ۸۹ بود، و از طرفی بسیاری از رادیکال‌های حکومتی را تحریک می‌کند تا علیه فیلم موضع بگیرند. فیلم در زمان خود چیزی نظیر «گشت ارشاد» در سال‌های اخیر را به یاد می‌آورد. از یکسو تریبون‌های اصلاح طلب کار را اثری سینمایی و خوش ساخت می‌دیدند که فارغ از حاشیه‌های آن خوب می‌فروشد، از طرفی دیگر سایت‌ها ونشریات تندرو حکومتی اکران آن را توهینی به ارزش‌های دفاع مقدس و خانواده‌های شهدا معرفی می‌کردند. فیلم به جز حاشیه‌های مضمونی در‌‌‌ همان سال برای دستمزد محمدرضا گلزار، در بین اهالی سینما نیز مسئله ساز شد و بسیاری نقطه آغاز زیادخواهی بازیگران را‌ همین فیلم می‌دانند. بماند که فیلم تیم بازیگری قوی دارد که یکی از دلایل پرفروش شدن آن نیز هست. «دموکراسی…» از آن دسته فیلم‌هایی است که مخاطب امروز سینمای ایران به آن نیاز دارد، فیلمی که شعار ندهد، به شعور مخاطب احترام بگذارد و او را سرگرم کند.

فرجام
«عطشانی» بعد از این فیلم نشان داد که همچنان به کار با چنین سوژه‌هایی علاقمند است و آثار بعدیش کمتر از «دمکراسی…» مسئله برانگیز نشد. «محمدعلی زم» نیز بعد از این فیلم تصمیم به حضور جدی‌تر در سینما گرفت ولی این تصمیم برای رادیکالهای حکومتی قابل تحمل نبود. روایتی می‌گوید آن‌ها این بی‌رغبتی خود را با آتش زدن دفتر «حاجی زم» در خیابان «فتحی شقاقی» به او یادآوری کردند، دفتری که از سرمایه گذاری بر پروژه «دمکراسی تو روز روشن» شکل گرفته بود.
این فیلم را می‌توانید به رایگان از اینترنت دانلود کنید و از دیدن آن لذت ببرید.