آخرین مطالب
پربازدیدترین مطالب

۲۸ خرداد ۱۳۹۲

مانا پهلوان

اجتماع


میعادگاه زنان، چهارشنبه، ساعت چهار عصر، در ورودی غربی ورزشگاه آزادی!


سوت پایان که زده شد، همه به هوا پریدند، از زن و مرد و پیر و جوان، در این شادمانی نه تفکیک جنسیتی به راه بود و نه منع قانونی. حالا بعد از ۸ سال، یک بار دیگر تیم ملی ایران به جام جهانی راه پیدا کرده است.
اما در اولین قدم، تبریک و حمایت و جشن، تفکیک جنسیتی شد. توفیق کابلی، مدیر مجموعه ورزشی آزادی، به خبرگزاری ایرنا گفت که برای استقبال از ملی پوشان فوتبال، برنامه ای در روز چهارشنبه، ساعت ۱۷ در ورزشگاه آزادی برگزار خواهد شد. وی اما بلافاصله تاکید کرد که در این مراسم زنان اجازه حضور ندارند و تنها آقایان می توانند در آن شرکت کنند.

از انتشار این خبر ساعتی نگذشته بود که صفحه فیس بوکی زن = مرد در فراخوانی از همه زنان و مردان خواست تا در ساعت چهار عصر چهارشنبه، یک ساعت پیش از آغاز رسمی مراسم، به در غربی ورزشگاه مراجعه کنند تا با کمک و همراهی هم در این «جشن ملی» شرکت کنند. در دعوت این صفحه از مردم، همچنین نوشته شده که به پیشنهاد بسیاری از مردان، آنها با زنان اعضای خانواده خود در این مراسم شرکت خواهند کرد و در صورت عدم اجازه ورود به زنان، آنها نیز به ورزشگاه نخواهند رفت. گردانندگان این صفحه از همه مخاطبان خود خواسته اند تا فردا این مطلب را سینه به سینه بچرخانند و به اشتراک بگذارند.
در این میان تابلو به سراغ محسن فرشیدی، از گردانندگان اصلی صفحه زن= مرد رفت تا دلیل این حرکت را از او بپرسد:

zan=mard

چرا فکر می کنید در برنامه استقبال از تیم ملی فوتبال ایران، زنان هم باید حضور داشته باشند؟

در واقع به نظرم باید بپرسیم که چرا نباید حضور داشته باشند! در ماه ها و سال های گذشته که همین اندک فضای باز هم در جامعه وجود نداشته و مسابقات رسمی فوتبال نبوده و حضور در ورزشگاه ها به بهانه ی جشن یا مراسمی اینچنینی بوده، معمولا مشکلی برای مشارکت زنان و مردان در کنار هم و یا در جایگاه های جداگانه در ورزشگاه نبوده است. یکی از بهانه های همیشه نهاد قدرت برای ممنوعیت ورود زنان به ورزشگاه، فحاشی ها و بداخلاقی های مردان بر روی سکوهاست، هر چند این موضوع و بهانه از سوی فعالین حقوق برابر همیشه رد شده، اما طبیعتا روز چهارشنبه این مورد وجود نخواهد داشت چون همه یک صدا برای جشن پیروزی تیم ملی به استادیوم خواهند رفت، نه برای تشویق تیمی خاص. امروز که فضا از آن روزها به نظر بازتر است، این تصمیم روابط عمومی فدراسیون باعث تعجب شده و نباید به سادگی از نادیده گرفتن نیمی از جامعه در یک جشن ملی گذر کرد، آن هم در روزهایی که امید فعالین جنبش های مدنی به آینده روشن تر شده است

هنوز دولت آقای روحانی بر سر کار نیامده و خیلی ها معتقدند که نباید مطالبات از دولت او را به این سرعت طرح کرد. فکر می کنید نمی توانید برای حضور زنان در استادیوم های فوتبال منتظر فرصت دیگری بمانید؟

اساسا این حرکت ارتباط مستقیمی با دولت جدید ندارد، اتفاقا در دولت دهم بیشترین تلاش ها برای ورود زنان به ورزشگاه ها شد و ما هنوز در همین دولت هستیم. مهم این است که از موج ایجاد شده در جامعه بهره ببریم، متاسفانه مطالبات زنان که تبعیض یکی از موضوعات اصلی آن است در تغییرات سیاسی بزرگ جوامع مردسالار همیشه به فراموشی سپرده شده است، حتما توجه کرده اید که در اولین گفتگوی خبری دولت جدید، حتی یک سوال در مورد مطالبات رفع تبعیض و برابری پرسیده نشد در حالی که به نظر من فعالین این حوزه در هر فرصت و در هر سطحی به نظرم باید اقدام به طرح مطالبات کنند.

تا لحظه انجام این مصاحبه، فراخوان شما بیش از ۱۶۰۰ بار توسط اعضای صفحه به اشتراک گذاشته شده، با توجه به این که اکثر مشترکان صفحه شما ساکن ایران هستند، فکر می کنید آیا این فراخوان شما تبدیل به حرکت میدانی جدیدی در جنبش زنان ایران خواهد شد؟

مطالبات برابری خواهانه به نظر من با مشارکت تنهای زنان به سرانجام نخواهد رسید. با توجه به وضعیت کشور ما که هنوز آزادی احزاب و اجازه درخواست راهپیمایی و مطالبات دیگر وجود ندارد، جنبش زنان و دیگر جنبش های مدنی ناچار هستند از هر فرصت و روزنه ای که پیش می آید نهایت استفاده را بکنند. مطرح شدن خود موضوع تبعیض در هر قالبی می تواند قدمی رو به جلو باشد و ما را به رسیدن به دغدغه های بزرگ تر زنان در جامعه نزدیک می کند. برای همین به نظر من با توجه به اهمیت درک روزهایی که در آن هستیم، باید مطالبات خودمان را در هر سطح و شکل و اولویتی درخواست کنیم

چه تضمینی وجود دارد که امنیت زنان در ورود به ورزشگاه حفظ شود؟ در هر حال همواره حاکمیت نگران حفظ امنیت زنان بوده است؟
بعد از انتخابات ریاست جمهوری و جشن بزرگ و ملی ای که در سرتاسر ایران صورت گرفت، حتی یک گزارش و یا مطلب در مورداین که حضور مشترک زنان و مردان در کنار هم مشکلی را ایجاد کرده است، منتشر نشده است. حتی همان موارد شرعی و اشکالاتی که بدنه مذهبی حاکمیت برای ممنوعیت های اینچنین روی آن دست میگذارند هم وجود نداشته. و امشب، سه شنبه هم بعد از برد تیم ایران مجدد این فضا ایجاد شد و بدون دخالت هرگونه نیروهای امنیتی خود زنان و مردان در کنار هم بدون هیچ گونه مشکلی به جشن و سرور و پایکوبی پرداختند.

خوب فرض را بر این بگذاریم که فردا جمعیت زیادی به مقابل ورزشگاه آزادی بروند و با مقاومت نیروی انتظامی روبرو شوند، آانجا که دیگر دسترسی به فیس بوک وجود ندارد تا شما بتوانید با آنها همراهی کنید. خوب حتما منتقدان خواهند گفت: کنار گود نشسته اید و مردم را به میدان فرستاده اید، چه پاسخی به زنانی خواهید داد که فردا در پشت درهای بسته آزادی، سرخورده و عصبانی، کامشان از این تحقیر تلخ شده است؟

من فکر می کنم در میان همه سال های گذشته، این روزها کمترین انتظاربرای هر گونه خشونتی وجود دارد. موضوع ورود زنان به ورزشگاه ها، موضوع امروز و فردا نیست. موارد زیادی هم در سال های گذشته بوده که در شرایطی به شدت امنیتی تر زنان به ورزشگاه رفتند و صدای اعتراض خود را به تبعیض موجود رسانده اند. با وجود اینکه نه تنها از سوی مسئولین اجازه ی ورود به آنها داده نشد، بلکه گاهی مردان دیگر هم دست به تمسخر آنها زدند. اما فکر میکنم فردا موضوع متفاوت خواهد بود و هم حاکمیت در مقابل این خواسته کوتاه می آید و هم مردان در کنار زنان خواهند ایستاد.
این را هم بگویم که تلاش هایی در حال انجام است تا قبل از برگزاری مراسم، به صورت رسمی از سوی روابط عمومی فدراسیون این محدودیت برداشته شود و به مانند چند تجربه ی قبلی – مراسم مرحوم ناصر حجازی ، جشن دولت دهم و یا مسابقات والیبال در ورزشگاه ۱۲ هزار نفری – زنان و مردان در کنار هم از ورود ملی پوشان استقبال کنند.